Paktolos, Midas’ın dokunuşuyla altına bulanan suların akışında, zenginliğin merkeziyetçi arzularla nasıl bir tahakküm aracına dönüştüğünü fısıldar. Palatinus tepesi, Aineias’ın mirası ve Romulus’un surlarıyla, iktidarın bir toprak parçasını nasıl kutsallaştırıp Bona Fides’in gölgesinde bir tahakküm odağına dönüştürdüğünün şahididir; tıpkı eski adı Pallantea olan bu yerleşkenin Evandrus’un hatırasını yutması gibi. Pamphylia’nın kıyılarında Side, Apollon’un ışığında kendi yerel özerkliğini yitirirken, Panormos limanı Brankhos’un kehanetleriyle devasa bir otorite ağının giriş kapısı olur. Paphlagonia’dan Hektor’un gölgesinin uzandığı topraklara, Paphos’taki Pygmalion’un kendi elcağızıyla yarattığı ve Kharit’lerin esiri kıldığı ideallerine kadar her coğrafi nokta, insanın kutsal adına kurduğu hiyerarşiyi taşır.

Parnassos’un yamaçlarında Python’un katliyle Apollon’un kurduğu mutlak düzen, Zagreus’un parçalanmışlığı üzerinden iktidarın sürekliliğini meşrulaştırır. Patara’dan Parthenia’ya ve Artemis’in adına yükselen Parthenon’un soğuk sütunlarına dek, tapınaklar ve şehirler boyun eğmişliğin mimari izlerini taşır. Pelasg’lar hem Anadolu hem Yunanistan’da kendi kimliklerini yitik bir göçle ararken, Pelion dağında Kheiron’un bilgeliği Akhilleus gibi bir savaşçıyı ancak egemenin kılıcı olmak üzere şekillendirir. Peloponez, Pelops’un kanlı mirasıyla Argos ve Sparta gibi şehir devletlerini bir tahakküm yarışına sürüklerken, Peneus ırmağının kenarında Daphne’nin kaçışı, Apollon’un o "ilahi" zorbalığının somut bir nişanesi olarak kalır.

Pergamon, Gigant’ların başkaldırısını Kabir’lerin ezoterik bilgisiyle bastırarak, Pergamos kalesinin sarsılmazlığında Apollon’un merkeziyetçi egemenliğini pekiştirir. Pers’lerin Brankhosoğulları üzerinde kurduğu vesayet, Pessinus’ta Kybele’nin anaerkil gücünün Agdistis aracılığıyla devletlu bir otoriteye evrilmesi, hep aynı döngünün parçasıdır. Phaiaiak’ların özgür gibi görünen ama Odysseus’un hilelerine açık adası, Pharos’ta Proteus’un değişkenliği altında bükülen kaderler, Phaselis’in Khimaira’yı zapt etme arzusu, iktidarın doğayı ve insanı evcilleştirme çabasını anlatır. Phasis ırmağı Argonaut’ların ganimet tutkusuyla kirlenirken, Pherai’de Admetos’un ölümsüzlük arayışı efendi-köle diyalektiğinin bir başka veçhesidir.

Phokaia’dan Kybele’nin kadim izlerine, Phokis’in Pylades ile somutlaşan bağlılık ilişkilerine, Phrygia’nın Lityerses’in hasat bıçağıyla biçtiği kurbanlarına kadar, tüm bu coğrafya birer tahakküm sahnesidir. Marsyas’ın derisi yüzülerek cezalandırılan o asi sesi, Apollon’un "uyum" dediği tek sesli iktidara meydan okuyanların kaderidir. Phthia, Akhilleus’un Peleus’tan devraldığı mülkiyetçi hırsın kalesiyken; Pieria’da Musa’lar egemenlerin tarihini yazar. Pindos, Pitane’nin Amazon mirası ve Pisa’da Hippodameia’nın bir eşya gibi takas edildiği yarışlar, iktidarın kadın ve doğa üzerindeki mülkiyet iddialarını sergiler. Pisidia’dan Plak’os’ta Andromakhe’nin ağıtlarına, Eridanus’un (Po) akışında Antenor’un sürgünlüğüne kadar her yer, Pontos Euxeinos’un hırçın sularıyla, Erinys’lerin intikam hırsıyla örülüdür. Priene’den Prusa’da Hylas’ın yitişine, Psophis’in karmaşasından Pylos’un Nestor ile kurumsallaşan bürokratik geleneğine kadar, Pytho’nun kadim otoritesinden Apollon’un İo’ya uzanan yasaklı dokunuşuna kadar, tüm bu mekanlar iktidarın insandan kopardığı özgürlüğün birer tarihsel kanıtıdır.