Stasimon 5
[Episode]
ὦ λευκὰ γήρᾳ σώματʼ
910
Χορός
ἀνακαλεῖς με τίνα
910
Ἄγγελος
ἄλαστα τἀν δόμοισι.
Ἄγγελος
στενάζεθʼ, ὡς στενακτά.
δάιοι δὲ τοκέων χέρες· ὤ.
915
Ἄγγελος
οὐκ ἄν τις εἴποι μᾶλλον ἢ πεπόνθαμεν.
Χορός
πῶς παισὶ στενακτὰν ἄταν ἄταν
λέγε, τίνα τρόπον ἔσυτο θεόθεν ἐπὶ
τλήμονάς τε παίδων τύχας;
Ἄγγελος
ἱερὰ μὲν ἦν πάροιθεν ἐσχάρας Διὸς
καθάρσιʼ οἴκων, γῆς ἄνακτʼ ἐπεὶ κτανὼν
ἐξέβαλε τῶνδε δωμάτων Ἡρακλέης·
χορὸς δὲ καλλίμορφος εἱστήκει τέκνων
925
πατήρ τε Μεγάρα τʼ· ἐν κύκλῳ δʼ ἤδη κανοῦν
εἵλικτο βωμοῦ, φθέγμα δʼ ὅσιον εἴχομεν.
μέλλων δὲ δαλὸν χειρὶ δεξιᾷ φέρειν,
ἐς χέρνιβʼ ὡς βάψειεν, Ἀλκμήνης τόκος
ἔστη σιωπῇ. καὶ χρονίζοντος πατρὸς
930
παῖδες προσέσχον ὄμμʼ· ὁ δʼ οὐκέθʼ αὑτὸς ἦν,
ἀλλʼ ἐν στροφαῖσιν ὀμμάτων ἐφθαρμένος
ῥίζας τʼ ἐν ὄσσοις αἱματῶπας ἐκβαλὼν
ἀφρὸν κατέσταζʼ εὐτρίχου γενειάδος.
ἔλεξε δʼ ἅμα γέλωτι παραπεπληγμένῳ·
935
Πάτερ, τί θύω πρὶν κτανεῖν Εὐρυσθέα
καθάρσιον πῦρ, καὶ πόνους διπλοῦς ἔχω;
ἔργον μιᾶς μοι χειρὸς εὖ θέσθαι τάδε·
ὅταν δʼ ἐνέγκω δεῦρο κρᾶτʼ Εὐρυσθέως,
ἐπὶ τοῖσι νῦν θανοῦσιν ἁγνιῶ χέρας.
940
ἐκχεῖτε πηγάς, ῥίπτετʼ ἐκ χειρῶν κανᾶ.
τίς μοι δίδωσι τόξα; τίς δʼ ὅπλον χερός;
πρὸς τὰς Μυκήνας εἶμι· λάζυσθαι χρεὼν
μοχλοὺς δικέλλας θʼ, ὥστε Κυκλώπων βάθρα
φοίνικι κανόνι καὶ τύκοις ἡρμοσμένα
945
στρεπτῷ σιδήρῳ συντριαινῶσαι πάλιν.
αὐτοῦ δὲ βαίνων ἅρματʼ οὐκ ἔχων ἔχειν
ἔφασκε, δίφρου δʼ εἰσέβαινεν ἄντυγας
κἄθεινε, κέντρον δῆθεν ὡς ἔχων, χερί.
διπλοῦς δʼ ὀπαδοῖς ἦν γέλως φόβος θʼ ὁμοῦ.
950
καί τις τόδʼ εἶπεν, ἄλλος εἰς ἄλλον δρακών·
Παίζει πρὸς ἡμᾶς δεσπότης ἢ μαίνεται;
ὁ δʼ εἷρπʼ ἄνω τε καὶ κάτω κατὰ στέγας,
μέσον δʼ ἐς ἀνδρῶνʼ ἐσπεσὼν Νίσου πόλιν
ἥκειν ἔφασκε· δωμάτων τʼ ἔσω βεβώς,
955
κλιθεὶς ἐς οὖδας, ὡς ἔχει, σκευάζεται
θοίνην. διελθὼν δʼ ὡς βραχὺν χρόνον μονῆς
Ἰσθμοῦ ναπαίας ἔλεγε προσβαίνειν πλάκας.
κἀνταῦθα γυμνὸν σῶμα θεὶς πορπαμάτων,
πρὸς οὐδένʼ ἡμιλλᾶτο κἀκηρύσσετο
960
αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ καλλίνικος οὐδενός,
ἀκοὴν ὑπειπών. δεινὰ δʼ Εὐρυσθεῖ βρέμων
ἦν ἐν Μυκήναις τῷ λόγῳ. πατὴρ δέ νιν
θιγὼν κραταιᾶς χειρὸς ἐννέπει τάδε·
Ὦ παῖ, τί πάσχεις; τίς ὁ τρόπος ξενώσεως
965
τῆσδʼ; οὔ τί που φόνος σʼ ἐβάκχευσεν νεκρῶν,
οὓς ἄρτι καίνεις; ὁ δέ νιν Εὐρυσθέως δοκῶν
πατέρα προταρβοῦνθʼ ἱκέσιον ψαύειν χερός,
ὠθεῖ, φαρέτραν δʼ εὐτρεπῆ σκευάζεται
καὶ τόξʼ ἑαυτοῦ παισί, τοὺς Εὐρυσθέως
970
δοκῶν φονεύειν. οἳ δὲ ταρβοῦντες φόβῳ
ὤρουον ἄλλος ἄλλοσʼ, ἐς πέπλους ὁ μὲν
μητρὸς ταλαίνης, ὁ δʼ ὑπὸ κίονος σκιάν,
ἄλλος δὲ βωμὸν ὄρνις ὣς ἔπτηξʼ ὕπο.
βοᾷ δὲ μήτηρ· Ὦ τεκών, τί δρᾷς; τέκνα
975
κτείνεις; βοᾷ δὲ πρέσβυς οἰκετῶν τʼ ὄχλος.
ὁ δʼ ἐξελίσσων παῖδα κίονος κύκλῳ,
τόρνευμα δεινὸν ποδός, ἐναντίον σταθεὶς
βάλλει πρὸς ἧπαρ· ὕπτιος δὲ λαΐνους
ὀρθοστάτας ἔδευσεν ἐκπνέων βίον.
980
ὁ δʼ ἠλάλαξε κἀπεκόμπασεν τάδε·
Εἷς μὲν νεοσσὸς ὅδε θανὼν Εὐρυσθέως
ἔχθραν πατρῴαν ἐκτίνων πέπτωκέ μοι.
ἄλλῳ δʼ ἐπεῖχε τόξʼ, ὃς ἀμφὶ βωμίαν
ἔπτηξε κρηπῖδʼ ὡς λεληθέναι δοκῶν.
985
φθάνει δʼ ὁ τλήμων γόνασι προσπεσὼν πατρός,
καὶ πρὸς γένειον χεῖρα καὶ δέρην βαλών,
Ὦ φίλτατʼ, αὐδᾷ, μή μʼ ἀποκτείνῃς, πάτερ·
σός εἰμι, σὸς παῖς· οὐ τὸν Εὐρυσθέως ὀλεῖς.
ὁ δʼ ἀγριωπὸν ὄμμα Γοργόνος στρέφων,
990
ὡς ἐντὸς ἔστη παῖς λυγροῦ τοξεύματος,
μυδροκτύπον μίμημʼ, ὑπὲρ κάρα βαλὼν
ξύλον καθῆκε παιδὸς ἐς ξανθὸν κάρα,
ἔρρηξε δʼ ὀστᾶ. δεύτερον δὲ παῖδʼ ἑλών,
χωρεῖ τρίτον θῦμʼ ὡς ἐπισφάξων δυοῖν.
995
ἀλλὰ φθάνει νιν ἡ τάλαινʼ ἔσω δόμων
μήτηρ ὑπεκλαβοῦσα, καὶ κλῄει πύλας.
ὁ δʼ ὡς ἐπʼ αὐτοῖς δὴ Κυκλωπίοισιν ὢν
σκάπτει μοχλεύει θύρετρα, κἀκβαλὼν σταθμὰ
δάμαρτα καὶ παῖδʼ ἑνὶ κατέστρωσεν βέλει.
1000
κἀνθένδε πρὸς γέροντος ἱππεύει φόνον·
ἀλλʼ ἦλθεν εἰκών, ὡς ὁρᾶν ἐφαίνετο,
Παλλὰς κραδαίνουσʼ ἔγχος ἐπὶ λόφῳ κέαρ,
κἄρριψε πέτρον στέρνον εἰς Ἡρακλέους,
ὅς νιν φόνου μαργῶντος ἔσχε, κεἰς ὕπνον
1005
καθῆκε· πίτνει δʼ ἐς πέδον, πρὸς κίονα
νῶτον πατάξας, ὃς πεσήμασι στέγης
διχορραγὴς ἔκειτο κρηπίδων ἔπι.
ἡμεῖς δʼ ἐλευθεροῦντες ἐκ δρασμῶν πόδα
1010
σὺν τῷ γέροντι δεσμὰ σειραίων βρόχων
ἀνήπτομεν πρὸς κίονʼ, ὡς λήξας ὕπνου
μηδὲν προσεργάσαιτο τοῖς δεδραμένοις.
εὕδει δʼ ὁ τλήμων ὕπνον οὐκ εὐδαίμονα,
παῖδας φονεύσας καὶ δάμαρτʼ. ἐγὼ μὲν οὖν
οὐκ οἶδα θνητῶν ὅστις ἀθλιώτερος.
1015
[Choral]
—ὁ φόνος ἦν ὃν Ἀργολὶς ἔχει πέτρα
Χορός
τότε μὲν περισαμότατος καὶ ἄπιστος Ἑλλάδι
τῶν Δαναοῦ παίδων· τάδε δʼ ὑπερέβαλε, παρ-
έδραμε τὰ τότε κακὰ τάλανι διογενεῖ κόρῳ.
1020
—μονοτέκνου Πρόκνης φόνον ἔχω λέξαι
θυόμενον Μούσαις· σὺ δὲ τέκνα τρίγονʼ, ὦ
δάιε, τεκόμενος, λυσσάδι συγκατειργάσω μοίρᾳ.
—αἰαῖ, τίνα στεναγμὸν
1025
ᾠδάν, ἢ τὸν Ἅιδα χορὸν ἀχήσω;
κλίνεται ὑψιπύλων δόμων.
1030
ἴδεσθε δὲ τέκνα πρὸ πατρὸς
εὕδοντος ὕπνον δεινὸν ἐκ παίδων φόνου.
—περὶ δὲ δεσμὰ καὶ πολύβροχʼ ἁμμάτων
1035