Epeisodion 1
Ἄδραστος
μάχην γε δισσοῖν κνωδάλοιν ἀπεικάσας.
Θησεύς
ἦλθον δὲ δὴ πῶς πατρίδος ἐκλιπόνθʼ ὅρους;
Ἄδραστος
Τυδεὺς μὲν αἷμα συγγενὲς φεύγων χθονός.
Θησεύς
ὁ δʼ Οἰδίπου τί, τίνι τρόπῳ Θήβας λιπών;
Ἄδραστος
ἀραῖς πατρῴαις, μὴ κασίγνητον κτάνοι.
150
Θησεύς
σοφήν γʼ ἔλεξας τήνδʼ ἑκούσιον φυγήν.
Ἄδραστος
ἀλλʼ οἱ μένοντες τοὺς ἀπόντας ἠδίκουν.
Θησεύς
οὔ πού σφʼ ἀδελφὸς χρημάτων νοσφίζεται;
Ἄδραστος
ταύτῃ δικάζων ἦλθον· εἶτʼ ἀπωλόμην.
Θησεύς
μάντεις δʼ ἐπῆλθες ἐμπύρων τʼ εἶδες φλόγα;
155
Ἄδραστος
οἴμοι; διώκεις μʼ ᾗ μάλιστʼ ἐγὼ ʼσφάλην.
Θησεύς
οὐκ ἦλθες, ὡς ἔοικεν, εὐνοίᾳ θεῶν.
Ἄδραστος
τὸ δὲ πλέον, ἦλθον Ἀμφιάρεώ γε πρὸς βίαν.
Θησεύς
οὕτω τὸ θεῖον ῥᾳδίως ἀπεστράφης;
Ἄδραστος
νέων γὰρ ἀνδρῶν θόρυβος ἐξέπλησσέ με.
160
Θησεύς
εὐψυχίαν ἔσπευσας ἀντʼ εὐβουλίας.
Ἄδραστος
ὃ δή γε πολλοὺς ὤλεσε στρατηλάτας.
ἀλλʼ, ὦ καθʼ Ἑλλάδʼ ἀλκιμώτατον κάρα,
ἄναξ Ἀθηνῶν, ἐν μὲν αἰσχύναις ἔχω
πίτνων πρὸς οὖδας γόνυ σὸν ἀμπίσχειν χερί,
165
