Epeisodion 1
Θησεύς
οἱ δʼ ἀμφὶ τόνδε παῖδες; ἦ τούτων τέκνα;
Αἴθρα
οὔκ, ἀλλὰ νεκρῶν τῶν ὀλωλότων κόροι.
Θησεύς
τί γὰρ πρὸς ἡμᾶς ἦλθον ἱκεσίᾳ χερί;
Αἴθρα
οἶδʼ· ἀλλὰ τῶνδε μῦθος οὑντεῦθεν, τέκνον.
Θησεύς
σὲ τὸν κατήρη χλανιδίοις ἀνιστορῶ.
110
λέγʼ ἐκκαλύψας κρᾶτα καὶ πάρες γόον·
πέρας γὰρ οὐδὲν μὴ διὰ γλώσσης ἰόν.
Ἄδραστος
ὦ καλλίνικε γῆς Ἀθηναίων ἄναξ,
Θησεῦ, σὸς ἱκέτης καὶ πόλεως ἥκω σέθεν.
Θησεύς
τί χρῆμα θηρῶν καὶ τίνος χρείαν ἔχων;
115
Ἄδραστος
οἶσθʼ ἣν στρατείαν ἐστράτευσʼ ὀλεθρίαν.
Θησεύς
οὐ γάρ τι σιγῇ διεπέρασας Ἑλλάδα.
Ἄδραστος
ἐνταῦθʼ ἀπώλεσʼ ἄνδρας Ἀργείων ἄκρους.
Θησεύς
τοιαῦθʼ ὁ τλήμων πόλεμος ἐξεργάζεται.
Ἄδραστος
τούτους θανόντας ἦλθον ἐξαιτῶν πόλιν.
120
Θησεύς
κήρυξιν Ἑρμοῦ πίσυνος, ὡς θάψῃς νεκρούς;
Ἄδραστος
κἄπειτά γʼ οἱ κτανόντες οὐκ ἐῶσί με.
Θησεύς
τί γὰρ λέγουσιν, ὅσια χρῄζοντος σέθεν;
Ἄδραστος
τί δʼ; εὐτυχοῦντες οὐκ ἐπίστανται φέρειν.
Θησεύς
ξύμβουλον οὖν μʼ ἐπῆλθες; ἢ τίνος χάριν;
125
