Epeisodion 3
Θεράπαινα
ζῶσαν λέλακας, τὸν θανόντα δʼ οὐ στένεις
τόνδʼ· ἀλλʼ ἄθρησον σῶμα γυμνωθὲν νεκροῦ,
εἴ σοι φανεῖται θαῦμα καὶ παρʼ ἐλπίδας.
680
Ἑκάβη
οἴμοι, βλέπω δὴ παῖδʼ ἐμὸν τεθνηκότα,
Πολύδωρον, ὅν μοι Θρῂξ ἔσῳζʼ οἴκοις ἀνήρ.
ἀπωλόμην δύστηνος, οὐκέτʼ εἰμὶ δή.
αἰαῖ, κατάρχομαι γόων,
685
Θεράπαινα
ἔγνως γὰρ ἄτην παιδός, ὦ δύστηνε σύ;
Ἑκάβη
ἄπιστʼ ἄπιστα, καινὰ καινὰ δέρκομαι.
ἕτερα δʼ ἀφʼ ἑτέρων κακὰ κακῶν κυρεῖ·
690
οὐδέ ποτʼ ἀστένακτος ἀδάκρυτος ἁ-
Χορός
δείνʼ, ὦ τάλαινα, δεινὰ πάσχομεν κακά.
