Epeisodion 2
Ταλθύβιος
ἐξεῖλκε κολεοῦ, λογάσι δʼ Ἀργείων στρατοῦ
νεανίαις ἔνευσε παρθένον λαβεῖν.
545
ἣ δʼ, ὡς ἐφράσθη, τόνδʼ ἐσήμηνεν λόγον·
Ὦ τὴν ἐμὴν πέρσαντες Ἀργεῖοι πόλιν,
ἑκοῦσα θνῄσκω· μή τις ἅψηται χροὸς
τοὐμοῦ· παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως.
ἐλευθέραν δέ μʼ, ὡς ἐλευθέρα θάνω,
550
πρὸς θεῶν, μεθέντες κτείνατʼ· ἐν νεκροῖσι γὰρ
δούλη κεκλῆσθαι βασιλὶς οὖσʼ αἰσχύνομαι.
λαοὶ δʼ ἐπερρόθησαν, Ἀγαμέμνων τʼ ἄναξ
εἶπεν μεθεῖναι παρθένον νεανίαις.
οἳ δʼ, ὡς τάχιστʼ ἤκουσαν ὑστάτην ὄπα,
555
μεθῆκαν, οὗπερ καὶ μέγιστον ἦν κράτος.
κἀπεὶ τόδʼ εἰσήκουσε δεσποτῶν ἔπος,
λαβοῦσα πέπλους ἐξ ἄκρας ἐπωμίδος
ἔρρηξε λαγόνας ἐς μέσας παρʼ ὀμφαλόν,
μαστούς τʼ ἔδειξε στέρνα θʼ ὡς ἀγάλματος
560
κάλλιστα, καὶ καθεῖσα πρὸς γαῖαν γόνυ
ἔλεξε πάντων τλημονέστατον λόγον·
Ἰδού, τόδʼ, εἰ μὲν στέρνον, ὦ νεανία,
