Stasimon 4
[Episode]
εἴτʼ αὖ πονηρά, τοὺς λόγους εἶναι σαθρούς,
1190
Ἑκάβη
καὶ μὴ δύνασθαι τἄδικʼ εὖ λέγειν ποτέ.
σοφοὶ μὲν οὖν εἰσʼ οἱ τάδʼ ἠκριβωκότες,
ἀλλʼ οὐ δύνανται διὰ τέλους εἶναι σοφοί,
κακῶς δʼ ἀπώλοντʼ· οὔτις ἐξήλυξέ πω.
καί μοι τὸ μὲν σὸν ὧδε φροιμίοις ἔχει·
1195
πρὸς τόνδε δʼ εἶμι καὶ λόγοις ἀμείψομαι·
ὃς φῂς Ἀχαιῶν πόνον ἀπαλλάσσων διπλοῦν
Ἀγαμέμνονός θʼ ἕκατι παῖδʼ ἐμὸν κτανεῖν.
ἀλλʼ, ὦ κάκιστε, πρῶτον οὔποτʼ ἂν φίλον
τὸ βάρβαρον γένοιτʼ ἂν Ἕλλησιν γένος
1200
οὐδʼ ἂν δύναιτο. τίνα δὲ καὶ σπεύδων χάριν
πρόθυμος ἦσθα; πότερα κηδεύσων τινὰ
ἢ συγγενὴς ὤν, ἢ τίνʼ αἰτίαν ἔχων;
ἢ σῆς ἔμελλον γῆς τεμεῖν βλαστήματα
πλεύσαντες αὖθις; τίνα δοκεῖς πείσειν τάδε;
1205
ὁ χρυσός, εἰ βούλοιο τἀληθῆ λέγειν,
ἔκτεινε τὸν ἐμὸν παῖδα, καὶ κέρδη τὰ σά.
ἐπεὶ δίδαξον τοῦτο· πῶς, ὅτʼ εὐτύχει
Τροία, πέριξ δὲ πύργος εἶχʼ ἔτι πτόλιν,
