Epeisodion 1
Ἀνδρομάχη
φίλτρον δὲ καὶ τόδ’· οὐ τὸ κάλλος, ὦ γύναι,
ἀλλ’ ἁρεταὶ τέρπουσι τοὺς ξυνευνέτας.
σὺ δ’ ἤν τι κνισθῇς, ἡ Λάκαινα μὲν πόλις
μέγ’ ἐστί, τὴν δὲ Σκῦρον οὐδαμοῦ τίθης·
210
πλουτεῖς δ’ ἐν οὐ πλουτοῦσι· Μενέλεως δέ σοι
μείζων Ἀχιλλέως. ταῦτά τοί σ’ ἔχθει πόσις.
χρὴ γὰρ γυναῖκα, κἂν κακῷ πόσει δοθῇ,
στέργειν, ἅμιλλάν τ’ οὐκ ἔχειν φρονήματος.
εἰ δ’ ἀμφὶ Θρῄκην χιόνι τὴν κατάρρυτον
215
τύραννον ἔσχες ἄνδρ’, ἵν’ ἐν μέρει λέχος
δίδωσι πολλαῖς εἷς ἀνὴρ κοινούμενος,
ἔκτεινας ἂν τάσδ’; εἶτ’ ἀπληστίαν λέχους
πάσαις γυναιξὶ προστιθεῖσ’ ἂν ηὑρέθης.
αἰσχρόν γε· καίτοι χείρον’ ἀρσένων νόσον
220
ταύτην νοσοῦμεν, ἀλλὰ προύστημεν καλῶς.
ὦ φίλταθ’ Ἕκτορ, ἀλλ’ ἐγὼ τὴν σὴν χάριν
σοὶ καὶ ξυνήρων, εἴ τί σε σφάλλοι Κύπρις,
καὶ μαστὸν ἤδη πολλάκις νόθοισι σοῖς
ἐπέσχον, ἵνα σοι μηδὲν ἐνδοίην πικρόν.
225
καὶ ταῦτα δρῶσα τῇ ἀρετῇ προσηγόμην
