Parodos
[Episode]
ἕπεσθ’ ἀείδοντες ἕπεσθε
Ἱππόλυτος
τὰν Διὸς οὐρανίαν
Χορός Κυνηγῶν
πότνια πότνια σεμνοτάτα,
Λατοῦς Ἄρτεμι καὶ Διός,
65
λάν, Ζηνὸς πολύχρυσον οἶκον.
χαῖρέ μοι, ὦ καλλίστα καλ-
70
Ἱππόλυτος
σοὶ τόνδε πλεκτὸν στέφανον ἐξ ἀκηράτου
λειμῶνος, ὦ δέσποινα, κοσμήσας φέρω,
ἔνθ’ οὔτε ποιμὴν ἀξιοῖ φέρβειν βοτὰ
75
οὔτ’ ἦλθέ πω σίδαρος, ἀλλ’ ἀκήρατον
μέλισσα λειμῶν’ ἠρινὴ διέρχεται,
Αἰδὼς δὲ ποταμίαισι κηπεύει δρόσοις·
ὅσοις διδακτὸν μηδέν, ἀλλ’ ἐν τῇ φύσει
τὸ σωφρονεῖν εἴληχεν ἐς τὰ πάνθ’ ὁμῶς,
80
τούτοις δρέπεσθαι, τοῖς κακοῖσι δ’ οὐ θέμις.
ἀλλ’, ὦ φίλη δέσποινα, χρυσέας κόμης
ἀνάδημα δέξαι χειρὸς εὐσεβοῦς ἄπο.
μόνῳ γάρ ἐστι τοῦτ’ ἐμοὶ γέρας βροτῶν·
σοὶ καὶ ξύνειμι καὶ λόγοις ἀμείβομαι,
85
κλύων μὲν αὐδήν, ὄμμα δ’ οὐχ ὁρῶν τὸ σόν.
τέλος δὲ κάμψαιμ’ ὥσπερ ἠρξάμην βίου.
Θεράπων
ἄναξ — θεοὺς γὰρ δεσπότας καλεῖν χρεών —
ἆρ’ ἄν τί μου δέξαιο βουλεύσαντος εὖ;
Ἱππόλυτος
καὶ κάρτα γ’· ἦ γὰρ οὐ σοφοὶ φαινοίμεθ’ ἄν.
90
Θεράπων
οἶσθ’ οὖν βροτοῖσιν ὃς καθέστηκεν νόμος
Ἱππόλυτος
οὐκ οἶδα· τοῦ δὲ καί μ’ ἀνιστορεῖς πέρι;
Θεράπων
μισεῖν τὸ σεμνὸν καὶ τὸ μὴ πᾶσιν φίλον.
Ἱππόλυτος
ὀρθῶς γε· τίς δ’ οὐ σεμνὸς ἀχθεινὸς βροτῶν;
Θεράπων
ἐν δ’ εὐπροσηγόροισιν ἔστι τις χάρις;
95
Ἱππόλυτος
πλείστη γε, καὶ κέρδος γε σὺν μόχθῳ βραχεῖ.
Θεράπων
ἦ κἀν θεοῖσι ταὐτὸν ἐλπίζεις τόδε;
Ἱππόλυτος
εἴπερ γε θνητοὶ θεῶν νόμοισι χρώμεθα.
Θεράπων
πῶς οὖν σὺ σεμνός, δαίμον’ οὐ προσεννέπων
Ἱππόλυτος
τίν’; εὐλαβοῦ δὲ μή τί σου σφαλῇ στόμα.
100
Θεράπων
τήνδ’, ἣ πύλαισι σαῖς ἐφέστηκεν Κύπρις.
Ἱππόλυτος
πρόσωθεν αὐτὴν ἁγνὸς ὢν ἀσπάζομαι.
Θεράπων
σεμνός γε μέντοι κἀπίσημος ἐν βροτοῖς.
Ἱππόλυτος
ἄλλοισιν ἄλλος θεῶν τε κἀνθρώπων μέλει.
Θεράπων
εὐδαιμονοίης νοῦν ἔχων ὅσον σε δεῖ.
105
Ἱππόλυτος
οὐδείς μ’ ἀρέσκει νυκτὶ θαυμαστὸς θεῶν.
Θεράπων
τιμαῖσιν, ὦ παῖ, δαιμόνων χρῆσθαι χρεών.
Ἱππόλυτος
χωρεῖτ’, ὀπαδοί, καὶ παρελθόντες δόμους
σίτων μέλεσθε· τερπνὸν ἐκ κυναγίας
τράπεζα πλήρης· καὶ καταψήχειν χρεὼν
110
ἵππους, ὅπως ἂν ἅρμασιν ζεύξας ὕπο
βορᾶς κορεσθεὶς γυμνάσω τὰ πρόσφορα.
τὴν σὴν δὲ Κύπριν πόλλ’ ἐγὼ χαίρειν λέγω.
Θεράπων
ἡμεῖς δέ — τοὺς νέους γὰρ οὐ μιμητέον,
φρονοῦντας οὕτως — ὡς πρέπει δούλοις λέγειν,
115
προσευξόμεσθα τοῖσι σοῖς ἀγάλμασιν,
δέσποινα Κύπρι. χρὴ δὲ συγγνώμην ἔχειν,
εἴ τίς σ’ ὑφ’ ἥβης σπλάγχνον ἔντονον φέρων
μάταια βάζει· μὴ δόκει τούτων κλύειν·
σοφωτέρους γὰρ χρὴ βροτῶν εἶναι θεούς.
120
[Choral 1]
Ὠκεανοῦ τις ὕδωρ στάζουσα πέτρα λέγεται,
Χορός
βαπτὰν κάλπισι ῥυτὰν πα-
μᾶς δ’ ἐπὶ νῶτα πέτρας εὐ-
μοι πρώτα φάτις ἦλθε δεσποίνας·
130
τειρομέναν νοσερᾷ κοίτᾳ δέμας ἐντὸς ἔχειν
οἴκων, λεπτὰ δὲ φάρη ξάν-
κτᾶς δέμας ἁγνὸν ἴσχειν, κρυ-
πτῷ πένθει θανάτου θέλου-
σαν κέλσαι ποτὶ τέρμα δύστανον.
140
[Choral 2]
— ἦ σὺ γ’ ἔνθεος, ὦ κούρα,
Χορός
εἴτ’ ἐκ Πανὸς εἴθ’ Ἑκάτας
— σὺ δ’ ἀμφὶ τὰν πολύθηρον Δί-
145
ρος ἀθύτων πελάνων τρύχῃ;
δίναις ἐν νοτίαις ἅλμας.
150
— ἢ πόσιν, τὸν Ἐρεχθειδᾶν
ποιμαίνει τις ἐν οἴκοις κρυ-
— ἢ ναυβάτας τις ἔπλευσεν Κρή-
155
τὸν εὐξεινότατον ναύταις,
[Choral]
— φιλεῖ δὲ τᾷ δυστρόπῳ γυναικῶν
Χορός
ἁρμονίᾳ κακὰ δύστανος ἀμηχανία συνοικεῖν,
δι’ ἐμᾶς ᾖξέν ποτε νηδύος ἅδ’
165
αὔρα. τὰν δ’ εὔλοχον οὐρανίαν
Ἄρτεμιν, καί μοι πολυζήλωτος αἰεὶ