Epeisodion 2
Ὀρέστης
εἴπερ κρατηθείς γʼ ἀντινικῆσαι θέλεις.
Ἠλέκτρα
καὶ τῆσδʼ ἄκουσον λοισθίου βοῆς, πάτερ,
500
ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδʼ ἐφημένους τάφῳ·
οἴκτιρε θῆλυν ἄρσενός θʼ ὁμοῦ γόνον,
καὶ μὴ ʼξαλείψῃς σπέρμα Πελοπιδῶν τόδε
οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδὲ περ θανών·
παῖδες γὰρ ἀνδρὶ κληδόνες σωτήριοι
505
θανόντι· φελλοὶ δʼ ὣς ἄγουσι δίκτυον,
τὸν ἐκ βυθοῦ κλωστῆρα σῴζοντες λίνου.
ἄκουʼ, ὑπὲρ σοῦ τοιάδʼ ἔστʼ ὀδύρματα.
αὐτὸς δὲ σῴζῃ τόνδε τιμήσας λόγον.
Χορός
καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδʼ ἐτείνατον λόγον,
510
τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης.
τὰ δʼ ἄλλʼ, ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί,
ἔρδοις ἂν ἤδη δαίμονος πειρώμενος.
Ὀρέστης
ἔσται· πυθέσθαι δʼ οὐδέν ἐστʼ ἔξω δρόμου,
πόθεν χοὰς ἔπεμψεν, ἐκ τίνος λόγου
515
μεθύστερον τιμῶσʼ ἀνήκεστον πάθος;
θανόντι δʼ οὐ φρονοῦντι δειλαία χάρις
ἐπέμπετʼ· οὐκ ἔχοιμʼ ἂν εἰκάσαι τόδε.
