Epeisodion 2
Προμηθεύς
μή τοι χλιδῇ δοκεῖτε μηδʼ αὐθαδίᾳ
σιγᾶν με· συννοίᾳ δὲ δάπτομαι κέαρ,
ὁρῶν ἐμαυτὸν ὧδε προυσελούμενον.
καίτοι θεοῖσι τοῖς νέοις τούτοις γέρα
τίς ἄλλος ἢ ʼγὼ παντελῶς διώρισεν;
440
ἀλλʼ αὐτὰ σιγῶ· καὶ γὰρ εἰδυίαισιν ἂν
ὑμῖν λέγοιμι· τἀν βροτοῖς δὲ πήματα
ἀκούσαθʼ, ὥς σφας νηπίους ὄντας τὸ πρὶν
ἔννους ἔθηκα καὶ φρενῶν ἐπηβόλους.
λέξω δέ, μέμψιν οὔτινʼ ἀνθρώποις ἔχων,
445
ἀλλʼ ὧν δέδωκʼ εὔνοιαν ἐξηγούμενος·
οἳ πρῶτα μὲν βλέποντες ἔβλεπον μάτην,
κλύοντες οὐκ ἤκουον, ἀλλʼ ὀνειράτων
ἀλίγκιοι μορφαῖσι τὸν μακρὸν βίον
ἔφυρον εἰκῇ πάντα, κοὔτε πλινθυφεῖς
450
δόμους προσείλους, ᾖσαν, οὐ ξυλουργίαν·
κατώρυχες δʼ ἔναιον ὥστʼ ἀήσυροι
μύρμηκες ἄντρων ἐν μυχοῖς ἀνηλίοις.
ἦν δʼ οὐδὲν αὐτοῖς οὔτε χείματος τέκμαρ
οὔτʼ ἀνθεμώδους ἦρος οὔτε καρπίμου
455
