Epeisodion 4
Δαναός
εὐχὰς μὲν αἰνῶ τάσδε σώφρονας, φίλαι.
710
ὑμεῖς δὲ μὴ τρέσητʼ ἀκούσασαι πατρὸς
ἀπροσδοκήτους τούσδε καὶ νέους λόγους.
ἱκεταδόκου γὰρ τῆσδʼ ἀπὸ σκοπῆς ὁρῶ
τὸ πλοῖον. εὔσημον γὰρ οὔ με λανθάνει·
στολμοί τε λαίφους καὶ παραρρύσεις νεώς,
715
καὶ πρῷρα πρόσθεν ὄμμασιν βλέπουσʼ ὁδόν,
οἴακος εὐθυντῆρος ὑστάτου νεὼς
ἄγαν καλῶς κλύουσα, τοῖσιν οὐ φίλη.
πρέπουσι δʼ ἄνδρες νάιοι μελαγχίμοις
γυίοισι λευκῶν ἐκ πεπλωμάτων ἰδεῖν,
720
καὶ τἄλλα πλοῖα πᾶσά θʼ ἡ ʼπικουρία
εὔπρεπτος· αὐτὴ δʼ ἡγεμὼν ὑπὸ χθόνα
στείλασα λαῖφος παγκρότως ἐρέσσεται.
ἀλλʼ ἡσύχως χρὴ καὶ σεσωφρονισμένως
πρὸς πρᾶγμʼ ὁρώσας τῶνδε μὴ ἀμελεῖν θεῶν.
725
ἐγὼ δʼ ἀρωγοὺς ξυνδίκους θʼ ἥξω λαβών.
ἴσως γὰρ ἂν κῆρυξ τις ἢ πρέσβη μόλοι,
ἄγειν θέλοντες ῥυσίων ἐφάπτορες.
ἀλλʼ οὐδὲν ἔσται τῶνδε· μὴ τρέσητέ νιν.
ὅμως δʼ ἄμεινον, εἰ βραδύνοιμεν βοῇ,
730
ἀλκῆς λαθέσθαι τῆσδε μηδαμῶς ποτε.
θάρσει· χρόνῳ τοι κυρίῳ τʼ ἐν ἡμέρᾳ
θεοὺς ἀτίζων τις βροτῶν δώσει δίκην.
Χορός
πάτερ, φοβοῦμαι, νῆες ὡς ὠκύπτεροι
ἥκουσι· μῆκος δʼ οὐδὲν ἐν μέσῳ χρόνου.
735