Epeisodion 3
Αἰγεύς
Πιτθεύς τις ἔστι, γῆς ἄναξ Tροζηνίας. . . .
Μήδεια
παῖς, ὡς λέγουσι, Πέλοπος, εὐσεβέστατος.
Αἰγεύς
τούτῳ θεοῦ μάντευμα κοινῶσαι θέλω.
685
Μήδεια
σοφὸς γὰρ ἁνὴρ καὶ τρίβων τὰ τοιάδε.
Αἰγεύς
κἀμοί γε πάντων φίλτατος δορυξένων.
Μήδεια
ἀλλ’ εὐτυχοίης καὶ τύχοις ὅσων ἐρᾷς.
Αἰγεύς
τί γὰρ σὸν ὄμμα χρώς τε συντέτηχ’ ὅδε;
Μήδεια
Αἰγεῦ, κάκιστός ἐστί μοι πάντων πόσις.
690
Αἰγεύς
τί φῄς; σαφῶς μοι σὰς φράσον δυσθυμίας.
Μήδεια
ἀδικεῖ μ’ Ἰάσων οὐδὲν ἐξ ἐμοῦ παθών.
Αἰγεύς
τί χρῆμα δράσας; φράζε μοι σαφέστερον.
Μήδεια
γυναῖκ’ ἐφ’ ἡμῖν δεσπότιν δόμων ἔχει.
Αἰγεύς
οὔ που τετόλμηκ’ ἔργον αἴσχιστον τόδε;
695
Μήδεια
σάφ’ ἴσθ’· ἄτιμοι δ’ ἐσμὲν οἱ πρὸ τοῦ φίλοι.
Αἰγεύς
πότερον ἐρασθεὶς ἢ σὸν ἐχθαίρων λέχος;
Μήδεια
μέγαν γ’ ἔρωτα πιστὸς οὐκ ἔφυ φίλοις.
Αἰγεύς
ἴτω νυν, εἴπερ, ὡς λέγεις, ἐστὶν κακός.
Μήδεια
ἀνδρῶν τυράννων κῆδος ἠράσθη λαβεῖν.
700
Αἰγεύς
δίδωσι δ’ αὐτῷ τίς; πέραινέ μοι λόγον.
Μήδεια
Κρέων, ὃς ἄρχει τῆσδε γῆς Κορινθίας.
