Epeisodion 3
Οἰδίπους
δωροῖθʼ, ὅτʼ οὐδὲν ἡ χάρις χάριν φέροι·
ἆρʼ ἂν ματαίου τῆσδʼ ἂν ἡδονῆς τύχοις;
780
τοιαῦτα μέντοι καὶ σὺ προσφέρεις ἐμοί,
λόγῳ μὲν ἐσθλά. τοῖσι δʼ ἔργοισιν κακά.
φράσω δὲ καὶ τοῖσδʼ, ὥς σε δηλώσω κακόν.
ἥκεις ἔμʼ ἄξων, οὐχʼ ἵνʼ ἐς δόμους ἄγῃς,
ἀλλʼ ὡς πάραυλον οἰκίσῃς, πόλις δέ σοι
785
κακῶν ἄνατος τῆσδʼ ἀπαλλαχθῇ χθονός.
οὐκ ἔστι σοι ταῦτʼ, ἀλλά σοι τάδʼ ἔστʼ, ἐκεῖ
χώρας ἀλάστωρ οὑμὸς ἐνναίων ἀεί·
ἔστιν δὲ παισὶ τοῖς ἐμοῖσι τῆς ἐμῆς
χθονὸς λαχεῖν τοσοῦτον, ἐνθανεῖν μόνον.
790
ἆρʼ οὐκ ἄμεινον ἢ σὺ τἀν Θήβαις φρονῶ;
πολλῷ γʼ, ὅσῳπερ κἀκ σαφεστέρων κλύω,
Φοίβου τε καὐτοῦ Ζηνός, ὃς κείνου πατήρ.
τὸ σὸν δʼ ἀφῖκται δεῦρʼ ὑπόβλητον στόμα,
πολλὴν ἔχον στόμωσιν· ἐν δὲ τῷ λέγειν
795
κάκʼ ἂν λάβοις τὰ πλείονʼ ἢ σωτήρια.
ἀλλʼ οἶδα γάρ σε ταῦτα μὴ πείθων, ἴθι·
ἡμᾶς δʼ ἔα ζῆν ἐνθάδʼ· οὐ γὰρ ἂν κακῶς
