Epeisodion 2
Οἰδίπους
κεῖνοι κομίζειν κεῖσʼ ἄναξ, χρῄζουσί με.
Θησεύς
ἀλλʼ εἰ θέλοντά γʼ οὐδὲ σοὶ φεύγειν καλόν.
590
Οἰδίπους
ἀλλʼ οὐδʼ, ὅτʼ αὐτὸς ἤθελον, παρίεσαν.
Θησεύς
ὦ μῶρε, θυμὸς δʼ ἐν κακοῖς οὐ ξύμφορον.
Οἰδίπους
ὅταν μάθῃς μου, νουθέτει, τανῦν δʼ ἔα.
Θησεύς
δίδασκʼ· ἄνευ γνώμης γὰρ οὔ με χρὴ λέγειν.
Οἰδίπους
πέπονθα, Θησεῦ, δεινὰ πρὸς κακοῖς κακά.
595
Θησεύς
ἦ τὴν παλαιὰν ξυμφορὰν γένους ἐρεῖς;
Οἰδίπους
οὐ δῆτʼ, ἐπεὶ πᾶς τοῦτό γʼ Ἑλλήνων θροεῖ.
Θησεύς
τί γὰρ τὸ μεῖζον ἢ κατʼ ἄνθρωπον νοσεῖς;
Οἰδίπους
οὕτως ἔχει μοι. γῆς ἐμῆς ἀπηλάθην
πρὸς τῶν ἐμαυτοῦ σπερμάτων· ἔστιν δέ μοι
600
πάλιν κατελθεῖν μήποθʼ, ὡς πατροκτόνῳ.
Θησεύς
πῶς δῆτα σʼ ἂν πεμψαίαθʼ, ὥστʼ οἰκεῖν δίχα;
Οἰδίπους
τὸ θεῖον αὐτοὺς ἐξαναγκάσει στόμα.
Θησεύς
ποῖον πάθος δείσαντας ἐκ χρηστηρίων;
Οἰδίπους
ὅτι σφʼ ἀνάγκη τῇδε πληγῆναι χθονί.
605
Θησεύς
καὶ πῶς γένοιτʼ ἂν τἀμὰ κἀκείνων πικρά;
Οἰδίπους
ὦ φίλτατʼ Αἰγέως παῖ, μόνοις οὐ γίγνεται
θεοῖσι γῆρας οὐδὲ κατθανεῖν ποτε.
