Epeisodion 2
Οἰδίπους
Θησεῦ, τὸ σὸν γενναῖον ἐν σμικρῷ λόγῳ
παρῆκεν, ὥστε βραχέα μοι δεῖσθαι φράσαι.
570
σὺ γάρ μʼ ὅς εἰμι κἀφʼ ὅτου πατρὸς γεγὼς
καὶ γῆς ὁποίας ἦλθον, εἰρηκὼς κυρεῖς·
ὥστʼ ἐστί μοι τὸ λοιπὸν οὐδὲν ἄλλο πλὴν
εἰπεῖν ἃ χρῄζω, χὠ λόγος διοίχεται.
Θησεύς
τοῦτʼ αὐτὸ νῦν δίδασχʼ, ὅπως ἂν ἐκμάθω.
575
Οἰδίπους
δώσων ἱκάνω τοὐμὸν ἄθλιον δέμας
σοὶ δῶρον, οὐ σπουδαῖον εἰς ὄψιν· τὰ δὲ
κέρδη παρʼ αὐτοῦ κρείσσονʼ ἢ μορφὴ καλή.
Θησεύς
ποῖον δὲ κέρδος ἀξιοῖς ἥκειν φέρων;
Οἰδίπους
χρόνῳ μάθοις ἄν, οὐχὶ τῷ παρόντι που.
580
Θησεύς
ποίῳ γὰρ ἡ σὴ προσφορὰ δηλώσεται;
Οἰδίπους
ὅταν θάνω ʼγὼ καὶ σύ μου ταφεὺς γένῃ
Θησεύς
τὰ λοίσθιʼ αἰτεῖ τοῦ βίου, τὰ δʼ ἐν μέσῳ
ἢ λῆστιν ἴσχεις ἢ διʼ οὐδενὸς ποεῖ.
Οἰδίπους
ἐνταῦθα γάρ μοι κεῖνα συγκομίζεται.
585
Θησεύς
ἀλλʼ ἐν βραχεῖ δὴ τήνδε μʼ ἐξαιτεῖ χάριν.
Οἰδίπους
ὅρα γε μήν· οὐ σμικρός, οὔχ, ἁγὼν ὅδε.
Θησεύς
πότερα τὰ τῶν σῶν ἐκγόνων κἀμοῦ λέγεις;—
