Epeisodion 7
Ἄγγελος
κἄπειτʼ ἀΰσας παῖδας ἠνώγει ῥυτῶν
ὑδάτων ἐνεγκεῖν λουτρὰ καὶ χοάς ποθεν·
τὼ δʼ εὐχλόου Δήμητρος εἰς προσόψιον
1600
πάγον μολοῦσαι τάσδʼ ἐπιστολὰς πατρὶ
ταχεῖ ʼπόρευσαν σῦν χρόνῳ, λουτροῖς τέ νιν
ἐσθῆτί τʼ ἐξήσκησαν ᾗ νομίζεται.
ἐπεὶ δὲ παντὸς εἶχε δρῶντος ἡδονὴν
κοὐκ ἦν ἔτʼ οὐδὲν ἀργὸν ὧν ἐφίετο,
1605
κτύπησε μὲν Ζεὺς χθόνιος αἱ δὲ παρθένοι
ῥίγησαν, ὡς ἤκουσαν· ἐς δὲ γούνατα
πατρὸς πεσοῦσαι ʼκλαιον οὐδʼ ἀνίεσαν
στέρνων ἀραγμοὺς οὐδὲ παμμήκεις γόους.
ὁ δʼ ὡς ἀκούει φθόγγον ἐξαίφνης πικρόν,
1610
πτύξας ἐπʼ αὐταῖς χεῖρας εἶπεν· ὦ τέκνα,
οὐκ ἔστʼ ἔθʼ ὑμῖν τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ πατήρ.
ὄλωλε γὰρ δὴ πάντα τἀμά, κοὐκέτι
τὴν δυσπόνητον ἕξετʼ ἀμφʼ ἐμοὶ τροφήν·
σκληρὰν μέν, οἶδα, παῖδες· ἀλλʼ ἓν γὰρ μόνον
1615
τὰ πάντα λύει ταῦτʼ ἔπος μοχθήματα.
τὸ γὰρ φιλεῖν οὐκ ἔστιν ἐξ ὅτου πλέον
