Epeisodion 6
Οἰδίπους
χῶρον δʼ, ἐπείγει γάρ με τοὐκ θεοῦ παρόν,
1540
στείχωμεν ἤδη μηδʼ ἔτʼ ἐντρεπώμεθα.
ὦ παῖδες, ὧδʼ ἕπεσθʼ· ἐγὼ γὰρ ἡγεμὼν
σφῷν αὖ πέφασμαι καινός, ὥσπερ σφὼ πατρί.
χωρεῖτε καὶ μὴ ψαύετʼ, ἀλλʼ ἐᾶτέ με
αὐτὸν τὸν ἱερὸν τύμβον ἐξευρεῖν, ἵνα
1545
μοῖρʼ ἀνδρὶ τῷδε τῇδε κρυφθῆναι χθονί.
τῇδʼ ὧδε, τῇδε βᾶτε· τῇδε γάρ μʼ ἄγει
Ἑρμῆς ὁ πομπὸς ἥ τε νερτέρα θεός.
ὦ φῶς ἀφεγγές, πρόσθε πού ποτʼ ἦσθʼ ἐμόν,
νῦν δʼ ἔσχατόν σου τοὐμὸν ἅπτεται δέμας.
1550
ἤδη γὰρ ἕρπω τὸν τελευταῖον βίον
κρύψων παρʼ Ἅιδην. ἀλλά, φίλτατε ξένων,
αὐτός τε χώρα θʼ ἥδε πρόσπολοί τε σοὶ
εὐδαίμονες γένοισθε, κἀπʼ εὐπραξίᾳ
μέμνησθέ μου θανόντος εὐτυχεῖς ἀεί.
1555
