Prologos
Οἰδίπους
νήφων ἀοίνοις, κἀπὶ σεμνὸν ἑζόμην
100
βάθρον τόδʼ ἀσκέπαρνον. ἀλλά μοι, θεαί,
βίου κατʼ ὀμφὰς τὰς Ἀπόλλωνος δότε
πέρασιν ἤδη καὶ καταστροφήν τινα,
εἰ μὴ δοκῶ τι μειόνως ἔχειν, ἀεὶ
μόχθοις λατρεύων τοῖς ὑπερτάτοις βροτῶν.
105
ἴτʼ, ὦ γλυκεῖαι παῖδες ἀρχαίου Σκότου,
ἴτʼ, ὦ μεγίστης Παλλάδος καλούμεναι
πασῶν Ἀθῆναι τιμιωτάτη πόλις,
οἰκτίρατʼ ἀνδρὸς Οἰδίπου τόδʼ ἄθλιον
εἴδωλον· οὐ γὰρ δὴ τόδʼ ἀρχαῖον δέμας.
110
Ἀντιγόνη
σίγα· πορεύονται γὰρ οἵδε δή τινες
χρόνῳ παλαιοί, σῆς ἕδρας ἐπίσκοποι.
Οἰδίπους
σιγήσομαί τε καὶ σύ μʼ ἐξ ὁδοῦ πόδα
κρύψον κατʼ ἄλσος, τῶνδʼ ἕως ἂν ἐκμάθω
τίνας λόγους ἐροῦσιν· ἐν γὰρ τῷ μαθεῖν
115
ἔνεστιν ηὑλάβεια τῶν ποιουμένων.
