Epeisodion 1
Νεοπτόλεμος
κεῖνος μὲν οὖν ἔκειτʼ· ἐγὼ δʼ ὁ δύσμορος
ἐπεὶ ʼδάκρυσα κεῖνον, οὐ μακρῷ χρόνῳ
360
ἐλθὼν Ἀτρείδας πρὸς φίλους, ὡς εἰκὸς ἦν,
τά θʼ ὅπλʼ ἀπῄτουν τοῦ πατρὸς τά τʼ ἄλλʼ ὅσʼ ἦν.
οἱ δʼ εἶπον, οἴμοι, τλημονέστατον λόγον·
ὦ σπέρμʼ Ἀχιλλέως, τἄλλα μὲν πάρεστί σοι
πατρῷʼ ἑλέσθαι, τῶν δʼ ὅπλων κείνων ἀνὴρ
365
ἄλλος κρατύνει νῦν, ὁ Λαέρτου γόνος.
κἀγὼ δακρύσας εὐθὺς ἐξανίσταμαι
ὀργῇ βαρείᾳ, καὶ καταλγήσας λέγω·
ὦ σχέτλιʼ, ἦ ʼτολμήσατʼ ἀντʼ ἐμοῦ τινι
δοῦναι τὰ τεύχη τἀμά, πρὶν μαθεῖν ἐμοῦ;
370
ὁ δʼ εἶπʼ Ὀδυσσεύς, πλησίον γὰρ ὢν κυρεῖ,
ναί, παῖ, δεδώκασʼ ἐνδίκως οὗτοι τάδε·
ἐγὼ γὰρ αὔτʼ ἔσωσα κἀκεῖνον παρών.
κἀγὼ χολωθεὶς εὐθὺς ἤρασσον κακοῖς
τοῖς πᾶσιν, οὐδὲν ἐνδεὲς ποιούμενος,
375
εἰ τἀμὰ κεῖνος ὅπλʼ ἀφαιρήσοιτό με.
ὁ δʼ ἐνθάδʼ ἥκων, καίπερ οὐ δύσοργος ὤν,
δηχθεὶς πρὸς ἁξήκουσεν ὧδʼ ἠμείψατο·
