Epeisodion 2
Ἠλέκτρα
ἣ πᾶσαν ἵης γλῶσσαν ὡς τὴν μητέρα
κακοστομοῦμεν. καί σʼ ἔγωγε δεσπότιν
ἢ μητέρʼ οὐκ ἔλασσον εἰς ἡμᾶς νέμω,
ἣ ζῶ βίον μοχθηρόν, ἔκ τε σοῦ κακοῖς
πολλοῖς ἀεὶ ξυνοῦσα τοῦ τε συννόμου·
600
ὃ δʼ ἄλλος ἔξω, χεῖρα σὴν μόλις φυγών,
τλήμων Ὀρέστης δυστυχῆ τρίβει βίον·
ὃν πολλὰ δή με σοὶ τρέφειν μιάστορα
ἐπῃτιάσω· καὶ τόδʼ, εἴπερ ἔσθενον,
ἔδρων ἄν, εὖ τοῦτʼ ἴσθι· τοῦδέ γʼ οὕνεκα
605
κήρυσσέ μʼ εἰς ἅπαντας, εἴτε χρῇς κακὴν
εἴτε στόμαργον εἴτʼ ἀναιδείας πλέαν.
εἰ γὰρ πέφυκα τῶνδε τῶν ἔργων ἴδρις,
σχεδόν τι τὴν σὴν οὐ καταισχύνω φύσιν.
Χορός
ὁρῶ μένος πνέουσαν· εἰ δὲ σὺν δίκῃ
610
ξύνεστι, τοῦδε φροντίδʼ οὐκέτʼ εἰσορῶ.
Κλυταιμνήστρα
ποίας δʼ ἐμοὶ δεῖ πρός γε τήνδε φροντίδος,
ἥτις τοιαῦτα τὴν τεκοῦσαν ὕβρισεν,
καὶ ταῦτα τηλικοῦτος; ἆρά σοι δοκεῖ
χωρεῖν ἂν εἰς πᾶν ἔργον αἰσχύνης ἄτερ;
615
