Epeisodion 2
Κλυταιμνήστρα
μαστῶν ἀποστὰς καὶ τροφῆς ἐμῆς, φυγὰς
ἀπεξενοῦτο καί μʼ, ἐπεὶ τῆσδε χθονὸς
ἐξῆλθεν, οὐκέτʼ εἶδεν, ἐγκαλῶν δέ μοι
φόνους πατρῴους δείνʼ ἐπηπείλει τελεῖν;
ὥστʼ οὔτε νυκτὸς ὕπνον οὔτʼ ἐξ ἡμέρας
780
ἐμὲ στεγάζειν ἡδύν, ἀλλʼ ὁ προστατῶν
χρόνος διῆγέ μʼ αἰὲν ὡς θανουμένην.
νῦν δʼ—ἡμέρᾳ γὰρ τῇδʼ ἀπήλλαγμαι φόβου
πρὸς τῆσδʼ ἐκείνου θʼ· ἥδε γὰρ μείζων βλάβη
ξύνοικος ἦν μοι, τοὐμὸν ἐκπίνουσʼ ἀεὶ
785
ψυχῆς ἄκρατον αἷμα—νῦν δʼ ἕκηλά που
τῶν τῆσδʼ ἀπειλῶν οὕνεχʼ ἡμερεύσομεν.
Ἠλέκτρα
οἴμοι τάλαινα· νῦν γὰρ οἰμῶξαι πάρα,
Ὀρέστα, τὴν σὴν ξυμφοράν, ὅθʼ ὧδʼ ἔχων
πρὸς τῆσδʼ ὑβρίζει μητρός. ἆρʼ ἔχει καλῶς;
790
Κλυταιμνήστρα
οὔτοι σύ· κεῖνος δʼ ὡς ἔχει καλῶς ἔχει.
Ἠλέκτρα
ἄκουε, Νέμεσι τοῦ θανόντος ἀρτίως.
Κλυταιμνήστρα
ἤκουσεν ὧν δεῖ κἀπεκύρωσεν καλῶς.
Ἠλέκτρα
ὕβριζε· νῦν γὰρ εὐτυχοῦσα τυγχάνεις.
Κλυταιμνήστρα
οὔκουν Ὀρέστης καὶ σὺ παύσετον τάδε.
795
