Epeisodion 1
Χορός
τοῖς τῆσδε χρῆσθαι, τοῖς δὲ σοῖς αὕτη πάλιν.
Χρυσόθεμις
ἐγὼ μέν, ὦ γυναῖκες, ἠθάς εἰμί πως
τῶν τῆσδε μύθων· οὐδʼ ἂν ἐμνήσθην ποτέ,
εἰ μὴ κακὸν μέγιστον εἰς αὐτὴν ἰὸν
ἤκουσʼ, ὃ ταύτην τῶν μακρῶν σχήσει γόων.
375
Ἠλέκτρα
φέρʼ εἰπὲ δὴ τὸ δεινόν· εἰ γὰρ τῶνδέ μοι
μεῖζόν τι λέξεις, οὐκ ἂν ἀντείποιμʼ ἔτι.
Χρυσόθεμις
ἀλλʼ ἐξερῶ σοι πᾶν ὅσον κάτοιδʼ ἐγώ.
μέλλουσι γάρ σʼ, εἰ τῶνδε μὴ λήξεις γόων,
ἐνταῦθα πέμψειν ἔνθα μή ποθʼ ἡλίου
380
φέγγος προσόψει, ζῶσα δʼ ἐν κατηρεφεῖ
στέγῃ χθονὸς τῆσδʼ ἐκτὸς ὑμνήσεις κακά.
πρὸς ταῦτα φράζου καί με μή ποθʼ ὕστερον
παθοῦσα μέμψῃ· νῦν γὰρ ἐν καλῷ φρονεῖν.
Ἠλέκτρα
ἦ ταῦτα δή με καὶ βεβούλευνται ποεῖν;
385
Χρυσόθεμις
μάλισθʼ· ὅταν περ οἴκαδʼ Αἴγισθος μόλῃ.
Ἠλέκτρα
ἀλλʼ ἐξίκοιτο τοῦδέ γʼ οὕνεκʼ ἐν τάχει.
Χρυσόθεμις
τίνʼ, ὦ τάλαινα, τόνδʼ ἐπηράσω λόγον;
Ἠλέκτρα
ἐλθεῖν ἐκεῖνον, εἴ τι τῶνδε δρᾶν νοεῖ.
Χρυσόθεμις
ὅπως πάθῃς τί χρῆμα; ποῦ ποτʼ εἶ φρενῶν;
390
