Parodos
Ἠλέκτρα
καὶ γῆς ἰσόμοιρʼ ἀήρ, ὥς μοι
στέρνων πληγὰς αἱμασσομένων,
90
ὁπόταν δνοφερὰ νὺξ ὑπολειφθῇ·
τὰ δὲ παννυχίδων ἤδη στυγεραὶ
ξυνίσασʼ εὐναὶ μογερῶν οἴκων,
ὅσα τὸν δύστηνον ἐμὸν θρηνῶ
πατέρʼ, ὃν κατὰ μὲν βάρβαρον αἶαν
95
φοίνιος Ἄρης οὐκ ἐξένισεν,
μήτηρ δʼ ἡμὴ χὠ κοινολεχὴς
Αἴγισθος ὅπως δρῦν ὑλοτόμοι
σχίζουσι κάρα φονίῳ πελέκει,
κοὐδεὶς τούτων οἶκτος ἀπʼ ἄλλης
100
ἢ ʼμοῦ φέρεται, σοῦ, πάτερ, οὕτως
αἰκῶς οἰκτρῶς τε θανόντος.
λήξω θρήνων στυγερῶν τε γόων,
ἔστʼ ἂν παμφεγγεῖς ἄστρων
105
ῥιπάς, λεύσσω δὲ τόδʼ ἦμαρ,
μὴ οὐ τεκνολέτειρʼ ὥς τις ἀηδὼν
πρὸ θυρῶν ἠχὼ πᾶσι προφωνεῖν.
ὦ δῶμʼ Ἀΐδου καὶ Περσεφόνης,
110
ὦ χθόνιʼ Ἑρμῆ καὶ πότνιʼ Ἀρὰ
σεμναί τε θεῶν παῖδες Ἐρινύες,
αἳ τοὺς ἀδίκως θνῄσκοντας ὁρᾶθʼ,
αἳ τοὺς εὐνὰς ὑποκλεπτομένους,
ἔλθετʼ, ἀρήξατε, τίσασθε πατρὸς
115
καί μοι τὸν ἐμὸν πέμψατʼ ἀδελφόν·
μούνη γὰρ ἄγειν οὐκέτι σωκῶ
λύπης ἀντίρροπον ἄχθος.
120
[Choral 1]
ὦ παῖ, παῖ δυστανοτάτας
Χορός
Ἠλέκτρα ματρός, τίνʼ ἀεὶ
τάκεις ὧδʼ ἀκόρεστον οἰμωγὰν
τὸν πάλαι ἐκ δολερᾶς ἀθεώτατα
ματρὸς ἁλόντʼ ἀπάταις Ἀγαμέμνονα
125
κακᾷ τε χειρὶ πρόδοτον; ὡς ὁ τάδε πορὼν
ὄλοιτʼ, εἴ μοι θέμις τάδʼ αὐδᾶν.
Ἠλέκτρα
ὦ γενέθλα γενναίων,
ἥκετʼ ἐμῶν καμάτων παραμύθιον.
130
οἶδά τε καὶ ξυνίημι τάδʼ, οὔ τί με
φυγγάνει, οὐδʼ ἐθέλω προλιπεῖν τόδε,
μὴ οὐ τὸν ἐμὸν στενάχειν πατέρʼ ἄθλιον.
ἀλλʼ ὦ παντοίας φιλότητος ἀμειβόμεναι χάριν,
Χορός
ἀλλʼ οὔτοι τόν γʼ ἐξ Ἀΐδα
παγκοίνου λίμνας πατέρʼ ἀν-
στάσεις οὔτε γόοισιν οὔτʼ εὐχαῖς.
ἀλλʼ ἀπὸ τῶν μετρίων ἐπʼ ἀμήχανον
140
ἄλγος ἀεὶ στενάχουσα διόλλυσαι,
ἐν οἷς ἀνάλυσίς ἐστιν οὐδεμία κακῶν.
τί μοι τῶν δυσφόρων ἐφίει;
Ἠλέκτρα
νήπιος ὃς τῶν οἰκτρῶς
οἰχομένων γονέων ἐπιλάθεται.
145
ἀλλʼ ἐμέ γʼ ἁ στονόεσσʼ ἄραρεν φρένας,
ἃ Ἴτυν, αἰὲν Ἴτυν ὀλοφύρεται,
ὄρνις ἀτυζομένα, Διὸς ἄγγελος.
ἰὼ παντλάμων Νιόβα, σὲ δʼ ἔγωγε νέμω θεόν,
150
[Choral 2]
οὔτοι σοὶ μούνᾳ, τέκνον,
Χορός
ἄχος ἐφάνη βροτῶν,
155
πρὸς ὅ τι σὺ τῶν ἔνδον εἶ περισσά,
οἷς ὁμόθεν εἶ καὶ γονᾷ ξύναιμος,
οἵα Χρυσόθεμις ζώει καὶ Ἰφιάνασσα,
δέξεται εὐπατρίδαν, Διὸς εὔφρονι
βήματι μολόντα τάνδε γᾶν Ὀρέσταν.
Ἠλέκτρα
ὅν γʼ ἐγὼ ἀκάματα προσμένουσʼ, ἄτεκνος,
τάλαινʼ, ἀνύμφευτος αἰὲν οἰχνῶ,
165
δάκρυσι μυδαλέα, τὸν ἀνήνυτον
οἶτον ἔχουσα κακῶν· ὁ δὲ λάθεται
ὧν τʼ ἔπαθʼ ὧν τʼ ἐδάη. τί γὰρ οὐκ ἐμοὶ
ἔρχεται ἀγγελίας ἀπατώμενον;
170
ποθῶν δʼ οὐκ ἀξιοῖ φανῆναι.
Χορός
θάρσει μοι, θάρσει, τέκνον.
Ζεύς, ὃς ἐφορᾷ πάντα καὶ κρατύνει·
ᾧ τὸν ὑπεραλγῆ χόλον νέμουσα
μήθʼ οἷς ἐχθαίρεις ὑπεράχθεο μήτʼ ἐπιλάθου·
οὔτε γὰρ ὁ τὰν Κρῖσαν
180
παῖς Ἀγαμεμνονίδας ἀπερίτροπος
οὔθʼ ὁ παρὰ τὸν Ἀχέροντα θεὸς ἀνάσσων.
Ἠλέκτρα
ἀλλʼ ἐμὲ μὲν ὁ πολὺς ἀπολέλοιπεν ἤδη
185
βίοτος ἀνέλπιστος, οὐδʼ ἔτʼ ἀρκῶ·
ἅτις ἄνευ τεκέων κατατάκομαι,
ἇς φίλος οὔτις ἀνὴρ ὑπερίσταται,
ἀλλʼ ἁπερεί τις ἔποικος ἀναξία
οἰκονομῶ θαλάμους πατρός, ὧδε μὲν
190
κεναῖς δʼ ἀμφίσταμαι τραπέζαις.
[Choral 3]
οἰκτρὰ μὲν νόστοις αὐδά,
Χορός
οἰκτρὰ δʼ ἐν κοίταις πατρῴαις
ὅτε οἱ παγχάλκων ἀνταία
195
δόλος ἦν ὁ φράσας, ἔρος ὁ κτείνας,
δεινὰν δεινῶς προφυτεύσαντες
μορφάν, εἴτʼ οὖν θεὸς εἴτε βροτῶν
Ἠλέκτρα
ὦ πασᾶν κείνα πλέον ἁμέρα
θανάτους αἰκεῖς διδύμαιν χειροῖν,
αἳ τὸν ἐμὸν εἷλον βίον πρόδοτον, αἵ μʼ ἀπώλεσαν·
οἷς θεὸς ὁ μέγας Ὀλύμπιος
ποίνιμα πάθεα παθεῖν πόροι,
210
μηδέ ποτʼ ἀγλαΐας ἀποναίατο
Χορός
φράζου μὴ πόρσω φωνεῖν.
τὰ παρόντʼ οἰκείας εἰς ἄτας
215
πολὺ γάρ τι κακῶν ὑπερεκτήσω,
ψυχᾷ πολέμους· τὰ δὲ τοῖς δυνατοῖς
Ἠλέκτρα
δεινοῖς ἠναγκάσθην, δεινοῖς·
ἔξοιδʼ, οὐ λάθει μʼ ὀργά.
ἀλλʼ ἐν γὰρ δεινοῖς οὐ σχήσω
τίνι γάρ ποτʼ ἄν, ὦ φιλία γενέθλα,
πρόσφορον ἀκούσαιμʼ ἔπος, τίνι φρονοῦντι καίρια;
ἄνετέ μʼ ἄνετε, παράγοροι·
τάδε γὰρ ἄλυτα κεκλήσεται,
οὐδέ ποτʼ ἐκ καμάτων ἀποπαύσομαι
230
[Choral]
ἀλλʼ οὖν εὐνοίᾳ γʼ αὐδῶ,
Χορός
μάτηρ ὡσεί τις πιστά,
μὴ τίκτειν σʼ ἄταν ἄταις.
235
Ἠλέκτρα
καὶ τί μέτρον κακότατος ἔφυ; φέρε,
πῶς ἐπὶ τοῖς φθιμένοις ἀμελεῖν καλόν;
ἐν τίνι τοῦτʼ ἔβλαστʼ ἀνθρώπων;
μήτʼ εἴην ἔντιμος τούτοις
μήτʼ, εἴ τῳ πρόσκειμαι χρηστῷ,
240
ξυνναίοιμʼ εὔκηλος, γονέων
ἐκτίμους ἴσχουσα πτέρυγας
εἰ γὰρ ὁ μὲν θανὼν γᾶ τε καὶ οὐδὲν ὢν
245
δώσουσʼ ἀντιφόνους δίκας,
ἁπάντων τʼ εὐσέβεια θνατῶν.
250