Stasimon 6
[Episode]
ὦ δεινὸν ἰδεῖν πάθος ἀνθρώποις,
Χορός
ὦ δεινότατον πάντων ὅσʼ ἐγὼ
προσέκυρσʼ ἤδη. τίς σʼ, ὦ τλῆμον,
προσέβη μανία; τίς ὁ πηδήσας
1300
μείζονα δαίμων τῶν μακίστων
πρὸς σῇ δυσδαίμονι μοίρᾳ;
ἀλλʼ οὐδʼ ἐσιδεῖν δύναμαί σε, θέλων
πόλλʼ ἀνερέσθαι, πολλὰ πυθέσθαι,
1305
τοίαν φρίκην παρέχεις μοι.
Οἰδίπους
αἰαῖ αἰαῖ, δύστανος ἐγώ,
ποῖ γᾶς φέρομαι τλάμων; πᾷ μοι
φθογγὰ διαπωτᾶται φοράδην;
1310
Χορός
ἐς δεινὸν οὐδʼ ἀκουστὸν οὐδʼ ἐπόψιμον.
Οἰδίπους
νέφος ἐμὸν ἀπότροπον, ἐπιπλόμενον ἄφατον,
ἀδάματόν τε καὶ δυσούριστον ὄν.
1315
οἴμοι μάλʼ αὖθις· οἷον εἰσέδυ μʼ ἅμα
κέντρων τε τῶνδʼ οἴστρημα καὶ μνήμη κακῶν.
Χορός
καὶ θαῦμά γʼ οὐδὲν ἐν τοσοῖσδε πήμασιν
διπλᾶ σε πενθεῖν καὶ διπλᾶ φορεῖν κακά.
1320
σὺ μὲν ἐμὸς ἐπίπολος ἔτι μόνιμος· ἔτι γὰρ
ὑπομένεις με τὸν τυφλὸν κηδεύων.
οὐ γάρ με λήθεις, ἀλλὰ γιγνώσκω σαφῶς,
1325
καίπερ σκοτεινός, τήν γε σὴν αὐδὴν ὅμως.
Χορός
ὦ δεινὰ δράσας, πῶς ἔτλης τοιαῦτα σὰς
ὄψεις μαρᾶναι; τίς σʼ ἐπῆρε δαιμόνων;
[Choral 2]
Ἀπόλλων τάδʼ ἦν, Ἀπόλλων, φίλοι,
Οἰδίπους
ὁ κακὰ κακὰ τελῶν ἐμὰ τάδʼ ἐμὰ πάθεα.
1330
ἔπαισε δʼ αὐτόχειρ νιν οὔτις, ἀλλʼ ἐγὼ τλάμων.
ὅτῳ γʼ ὁρῶντι μηδὲν ἦν ἰδεῖν γλυκύ;
1335
Χορός
ἦν τᾷδʼ ὅπωσπερ καὶ σύ φῄς.
Οἰδίπους
τί δῆτʼ ἐμοὶ βλεπτὸν ἢ
ἔτʼ ἔστʼ ἀκούειν ἡδονᾷ φίλοι;
ἀπάγετʼ ἐκτόπιον ὅ τι τάχιστά με,
1340
ἀπάγετʼ, ὦ φίλοι, τὸν μέγʼ ὀλέθριον
τὸν καταρατότατον, ἔτι δὲ καὶ θεοῖς
Χορός
δείλαιε τοῦ νοῦ τῆς τε συμφορᾶς ἴσον,
ὡς σʼ ἠθέλησα μηδέ γʼ ἂν γνῶναί ποτε.
Οἰδίπους
ὄλοιθʼ ὅστις ἦν, ὃς ἀγρίας πέδας
μονάδʼ ἐπιποδίας ἔλυσʼ μʼ ἀπό τε φόνου
1350
ἔρυτο κἀνέσωσεν, οὐδὲν εἰς χάριν πράσσων.
οὐκ ἦ φίλοισιν οὐδʼ ἐμοὶ τοσόνδʼ ἄχος.
1355
Χορός
θέλοντι κἀμοὶ τοῦτʼ ἂν ἦν.
Οἰδίπους
οὔκουν πατρός γʼ ἂν φονεὺς
βροτοῖς ἐκλήθην ὧν ἔφυν ἄπο.
νῦν δʼ ἄθεος μέν εἰμʼ, ἀνοσίων δὲ παῖς,
1360
ὁμολεχὴς δʼ ἀφʼ ὧν αὐτὸς ἔφυν τάλας.
εἰ δέ τι πρεσβύτερον ἔτι κακοῦ κακόν,
1365