Stasimon 6
[Choral 2]
ἔτʼ ἔστʼ ἀκούειν ἡδονᾷ φίλοι;
Οἰδίπους
ἀπάγετʼ ἐκτόπιον ὅ τι τάχιστά με,
1340
ἀπάγετʼ, ὦ φίλοι, τὸν μέγʼ ὀλέθριον
τὸν καταρατότατον, ἔτι δὲ καὶ θεοῖς
Χορός
δείλαιε τοῦ νοῦ τῆς τε συμφορᾶς ἴσον,
ὡς σʼ ἠθέλησα μηδέ γʼ ἂν γνῶναί ποτε.
Οἰδίπους
ὄλοιθʼ ὅστις ἦν, ὃς ἀγρίας πέδας
μονάδʼ ἐπιποδίας ἔλυσʼ μʼ ἀπό τε φόνου
1350
ἔρυτο κἀνέσωσεν, οὐδὲν εἰς χάριν πράσσων.
οὐκ ἦ φίλοισιν οὐδʼ ἐμοὶ τοσόνδʼ ἄχος.
1355
Χορός
θέλοντι κἀμοὶ τοῦτʼ ἂν ἦν.
Οἰδίπους
οὔκουν πατρός γʼ ἂν φονεὺς
βροτοῖς ἐκλήθην ὧν ἔφυν ἄπο.
νῦν δʼ ἄθεος μέν εἰμʼ, ἀνοσίων δὲ παῖς,
1360
ὁμολεχὴς δʼ ἀφʼ ὧν αὐτὸς ἔφυν τάλας.
εἰ δέ τι πρεσβύτερον ἔτι κακοῦ κακόν,
1365
