Eksodos
Ὀδυσσεύς
ἄνδρας μὲν οὖν Ἕλλησι πᾶσιν ἐνδίκους.
Ἀγαμέμνων
ἄνωγας οὖν με τὸν νεκρὸν θάπτειν ἐᾶν;
Ὀδυσσεύς
ἔγωγε· καὶ γὰρ αὐτὸς ἐνθάδʼ ἵξομαι.
1365
Ἀγαμέμνων
ἦ πάνθʼ ὅμοια πᾶς ἀνὴρ αὑτῷ πονεῖ.
Ὀδυσσεύς
τῷ γάρ με μᾶλλον εἰκὸς ἢ ʼμαυτῷ πονεῖν;
Ἀγαμέμνων
σὸν ἆρα τοὔργον, οὐκ ἐμὸν κεκλήσεται.
Ὀδυσσεύς
ὡς ἂν ποήσῃς, πανταχῇ χρηστός γʼ ἔσει.
Ἀγαμέμνων
ἀλλʼ εὖ γε μέντοι τοῦτʼ ἐπίστασʼ ὡς ἐγὼ
1370
σοὶ μὲν νέμοιμʼ ἂν τῆσδε καὶ μείζω χάριν,
οὗτος δὲ κἀκεῖ κἀνθάδʼ ὢν ἔμοιγʼ ὁμῶς
ἔχθιστος ἔσται· σοὶ δὲ δρᾶν ἔξεσθʼ ἃ χρῇς.
Χορός
ὅστις σʼ, Ὀδυσσεῦ, μὴ λέγει γνώμῃ σοφὸν
φῦναι, τοιοῦτον ὄντα, μῶρός ἐστʼ ἀνήρ.
1375
Ὀδυσσεύς
καὶ νῦν γε Τεύκρῳ τἀπὸ τοῦδʼ ἀγγέλλομαι,
ὅσον τότʼ ἐχθρὸς ἦ, τοσόνδʼ εἶναι φίλος.
καὶ τὸν θανόντα τόνδε συνθάπτειν θέλω
καὶ ξυμπονεῖν καὶ μηδὲν ἐλλείπειν ὅσων
χρὴ τοῖς ἀρίστοις ἀνδράσιν πονεῖν βροτούς.
1380
Τεῦκρος
ἄριστʼ Ὀδυσσεῦ, πάντʼ ἔχω σʼ ἐπαινέσαι
λόγοισι, καί μʼ ἔψευσας ἐλπίδος πολύ.
