Eksodos
Ἀγαμέμνων
τὴν βάρβαρον γὰρ γλῶσσαν οὐκ ἐπαΐω.
Χορός
εἴθʼ ὑμὶν ἀμφοῖν νοῦς γένοιτο σωφρονεῖν·
τούτου γὰρ οὐδὲν σφῷν ἔχω λῷον φράσαι.
1265
Τεῦκρος
φεῦ· τοῦ θανόντος ὡς ταχεῖά τις βροτοῖς
χάρις διαρρεῖ καὶ προδοῦσʼ ἁλίσκεται,
εἰ σοῦ γʼ ὅδʼ ἁνὴρ οὐδʼ ἐπὶ σμικρῶν λόγων,
Αἴας, ἔτʼ ἴσχει μνῆστιν, οὗ σὺ πολλάκις
τὴν σὴν προτείνων προύκαμες ψυχὴν δόρει.
1270
ἀλλʼ οἴχεται δὴ πάντα ταῦτʼ ἐρριμμένα.
ὦ πολλὰ λέξας ἄρτι κἀνόητʼ ἔπη,
οὐ μνημονεύεις οὐκέτʼ οὐδέν, ἡνίκα
ἑρκέων ποθʼ ὑμᾶς οὗτος ἐγκεκλῃμένους,
ἤδη τὸ μηδὲν ὄντας, ἐν τροπῇ δορὸς
1275
ἐρρύσατʼ ἐλθὼν μοῦνος, ἀμφὶ μὲν νεῶν
ἄκροισιν ἤδη ναυτικοῖς ἑδωλίοις
πυρὸς φλέγοντος, εἰς δὲ ναυτικὰ σκάφη
πηδῶντος ἄρδην Ἕκτορος τάφρων ὕπερ;
τίς ταῦτʼ ἀπεῖρξεν; οὐχ ὅδʼ ἦν ὁ δρῶν τάδε,
1280
ὃν οὐδαμοῦ φής, οὗ σὺ μή, βῆναι ποδί;
ἆρʼ ὑμὶν οὗτος ταῦτʼ ἔδρασεν ἔνδικα;
