Epeisodion 1
Ὀδυσσεύς
εἰ φευξόμεσθ’ ἕν’ ἄνδρα, μυρίον δ’ ὄχλον
Φρυγῶν ὑπέστην πολλάκις σὺν ἀσπίδι.
200
ἀλλ’, εἰ θανεῖν δεῖ, κατθανούμεθ’ εὐγενῶς,
ἢ ζῶντες αἶνον τὸν πάρος συσσώσομεν.
Κύκλωψ
ἄνεχε· πάρεχε· τί τάδε· τίς ἡ ῥᾳθυμία;
τί βακχιάζετ’; οὐχὶ Διόνυσος τάδε,
οὐ κρόταλα χαλκοῦ τυμπάνων τ’ ἀράγματα.
205
πῶς μοι κατ’ ἄντρα νεόγονα βλαστήματα;
ἦ πρός γε μαστοῖς εἰσι χὑπὸ μητέρων
πλευρὰς τρέχουσι, σχοινίνοις τ’ ἐν τεύχεσιν
πλήρωμα τυρῶν ἐστιν ἐξημελγμένον;
τί φατε; τί λέγετε; τάχα τις ὑμῶν τῷ ξύλῳ
210
δάκρυα μεθήσει· βλέπετ’ ἄνω καὶ μὴ κάτω.
Χορός
ἰδού, πρὸς αὐτὸν τὸν Δί’ ἀνακεκύφαμεν,
καὶ τἄστρα καὶ τὸν Ὠρίωνα δέρκομαι.
Κύκλωψ
ἄριστόν ἐστιν εὖ παρεσκευασμένον;
Χορός
πάρεστιν. ὁ φάρυγξ εὐτρεπὴς ἔστω μόνον.
215
Κύκλωψ
ἦ καὶ γάλακτός εἰσι κρατῆρες πλέῳ;
Χορός
ὥστ’ ἐκπιεῖν γέ σ’, ἢν θέλῃς, ὅλον πίθον.
Κύκλωψ
μήλειον ἢ βόειον ἢ μεμιγμένον;
