Epeisodion 1
Ὀδυσσεύς
Ἰθακήσιοι μὲν τὸ γένος, Ἰλίου δ’ ἄπο,
πέρσαντες ἄστυ, πνεύμασιν θαλασσίοις
σὴν γαῖαν ἐξωσθέντες ἥκομεν, Κύκλωψ.
Κύκλωψ
ἦ τῆς κακίστης οἳ μετήλθεθ’ ἁρπαγὰς
280
Ἑλένης Σκαμάνδρου γείτον’ Ἰλίου πόλιν;
Ὀδυσσεύς
οὗτοι, πόνον τὸν δεινὸν ἐξηντληκότες.
Κύκλωψ
αἰσχρὸν στράτευμά γ’, οἵτινες μιᾶς χάριν
γυναικὸς ἐξεπλεύσατ’ ἐς γαῖαν Φρυγῶν.
Ὀδυσσεύς
θεοῦ τὸ πρᾶγμα· μηδέν’ αἰτιῶ βροτῶν.
285
ἡμεῖς δέ σ’, ὦ θεοῦ ποντίου γενναῖε παῖ,
ἱκετεύομέν τε καὶ λέγομεν ἐλευθέρως·
μὴ τλῇς πρὸς ἄντρα σοι ἐσαφιγμένους φίλους
κτανεῖν βοράν τε δυσσεβῆ θέσθαι γνάθοις·
οἳ τὸν σόν, ὦναξ, πατέρ’ ἔχειν νεῶν ἕδρας
290
ἐρρυσάμεσθα γῆς ἐν Ἑλλάδος μυχοῖς.
ἱερεύς τ’ ἄθραυστος Ταινάρου μένει λιμὴν
Μαλέας τ’ ἄκροι κευθμῶνες ἥ τε Σουνίου
δίας Ἀθάνας σῶς ὑπάργυρος πέτρα
Γεραίστιοί τε καταφυγαί· τὰ θ’ Ἑλλάδος
295
δύσφρον’ ὀνείδη Φρυξὶν οὐκ ἐδώκαμεν·
