Epeisodion 3
Ὀδυσσεύς
Διόμηδες, οὐκ ἤκουσας — ἢ κενὸς ψόφος
565
στάζει διʼ ὤτων; — τευχέων τινὰ κτύπον;
Διομήδης
οὔκ, ἀλλὰ δεσμὰ πωλικῶν ἐξ ἀντύγων
κλάζει σιδήρου· κἀμέ τοι, πρὶν ᾐσθόμην
δεσμῶν ἀραγμὸν ἱππικῶν, ἔδυ φόβος.
Ὀδυσσεύς
ὅρα κατʼ ὄρφνην μὴ φύλαξιν ἐντύχῃς.
570
Διομήδης
φυλάξομαί τοι κἀν σκότῳ τιθεὶς πόδα.
Ὀδυσσεύς
ἢν δʼ οὖν ἐγείρῃς, οἶσθα σύνθημα στρατοῦ;
Διομήδης
Φοῖβον Δόλωνος οἶδα σύμβολον κλύων.
εὐνὰς ἐρήμους τάσδε πολεμίων ὁρῶ.
Διομήδης
καὶ μὴν Δόλων γε τάσδʼ ἔφραζεν Ἕκτορος
575
κοίτας, ἐφʼ ᾧπερ ἔγχος εἵλκυσται τόδε.
Ὀδυσσεύς
τί δῆτʼ ἂν εἴη; μῶν λόχος βέβηκέ ποι;
Διομήδης
ἴσως ἐφʼ ἡμῖν μηχανὴν στήσων τινά.
Ὀδυσσεύς
θρασὺς γὰρ Ἕκτωρ νῦν, ἐπεὶ κρατεῖ, θρασύς.
Διομήδης
τί δῆτʼ, Ὀδυσσεῦ, δρῶμεν; οὐ γὰρ ηὕρομεν
580
τὸν ἄνδρʼ ἐν εὐναῖς, ἐλπίδων δʼ ἡμάρτομεν.
Ὀδυσσεύς
στείχωμεν ὡς τάχιστα ναυστάθμων πέλας.
σῴζει γὰρ αὐτὸν ὅστις εὐτυχῆ θεῶν
τίθησιν· ἡμῖν δʼ οὐ βιαστέον τύχην.
Διομήδης
οὐκ οὖν ἐπʼ Αἰνέαν ἢ τὸν ἔχθιστον Φρυγῶν
585
Πάριν μολόντε χρὴ καρατομεῖν ξίφει;
Ὀδυσσεύς
πῶς οὖν ἐν ὄρφνῃ πολεμίων ἀνὰ στρατὸν
ζητῶν δυνήσῃ τούσδʼ ἀκινδύνως κτανεῖν;
Διομήδης
αἰσχρόν γε μέντοι ναῦς ἐπʼ Ἀργείων μολεῖν
δράσαντε μηδὲν πολεμίους νεώτερον.
590
Ὀδυσσεύς
πῶς δʼ οὐ δέδρακας; οὐ κτανόντε ναυστάθμων
κατάσκοπον Δόλωνα σῴζομεν τάδε
σκυλεύματʼ; ἢ πᾶν στρατόπεδον πέρσειν δοκεῖς;
Διομήδης
πείθεις, πάλιν στείχωμεν· εὖ δʼ εἴη τυχεῖν.
Ἀθήνα
ποῖ δὴ λιπόντες Τρωικῶν ἐκ τάξεων
595
χωρεῖτε, λύπῃ καρδίαν δεδηγμένοι,
εἰ μὴ κτανεῖν σφῷν Ἕκτορʼ ἢ Πάριν θεὸς
δίδωσιν; ἄνδρα δʼ οὐ πέπυσθε σύμμαχον
Τροίᾳ μολόντα Ῥῆσον οὐ φαύλῳ τρόπῳ.
ὃς εἰ διοίσει νύκτα τήνδʼ ἐς αὔριον,
600
οὔτε σφʼ Ἀχιλλεὺς οὔτʼ ἂν Αἴαντος δόρυ
μὴ πάντα πέρσαι ναύσταθμʼ Ἀργείων σχέθοι,
τείχη κατασκάψαντα καὶ πυλῶν ἔσω
λόγχῃ πλατεῖαν ἐσδρομὴν ποιούμενον.
τοῦτον κατακτὰς πάντʼ ἔχεις. τὰς δʼ Ἕκτορος
605
εὐνὰς ἔασον καὶ καρατόμους σφαγάς·
ἔσται γὰρ αὐτῷ θάνατος ἐξ ἄλλης χερός.
Ὀδυσσεύς
δέσποινʼ Ἀθάνα, φθέγματος γὰρ ᾐσθόμην
τοῦ σοῦ συνήθη γῆρυν· ἐν πόνοισι γὰρ
παροῦσʼ ἀμύνεις τοῖς ἐμοῖς ἀεί ποτε·
610
τὸν ἄνδρα δʼ ἡμῖν, ποῦ κατηύνασται, φράσον·
πόθεν τέτακται βαρβάρου στρατεύματος;
Ἀθήνα
ὅδʼ ἐγγὺς ἧσται κοὐ συνήθροισται στρατῷ,
ἀλλʼ ἐκτὸς αὐτὸν τάξεων κατηύνασεν
Ἕκτωρ, ἕως ἂν νὺξ ἀμείψηται φάος.
615
πέλας δὲ πῶλοι Θρῃκίων ἐξ ἁρμάτων
λευκαὶ δέδενται, διαπρεπεῖς ἐν εὐφρόνῃ·
στίλβουσι δʼ ὥστε ποταμίου κύκνου πτερόν.
ταύτας, κτανόντες δεσπότην, κομίζετε,
κάλλιστον οἴκοις σκῦλον· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπου
620
τοιόνδʼ ὄχημα χθὼν κέκευθε πωλικόν.
Ὀδυσσεύς
Διόμηδες, ἢ σὺ κτεῖνε Θρῄκιον λεών,
ἢ ʼμοὶ πάρες γε, σοὶ δὲ χρὴ πώλους μέλειν.
Διομήδης
ἐγὼ φονεύσω, πωλοδαμνήσεις δὲ σύ·
τρίβων γὰρ εἶ τὰ κομψὰ καὶ νοεῖν σοφός.
625
χρὴ δʼ ἄνδρα τάσσειν οὗ μάλιστʼ ἂν ὠφελοῖ.
Ἀθήνα
καὶ μὴν καθʼ ἡμᾶς τόνδʼ Ἀλέξανδρον βλέπω
στείχοντα, φυλάκων ἔκ τινος πεπυσμένον
δόξας ἀσήμους πολεμίων μεμβλωκότων.
Διομήδης
πότερα σὺν ἄλλοις ἢ μόνος πορεύεται;
630
Ἀθήνα
μόνος· πρὸς εὐνὰς δʼ, ὡς ἔοικεν, Ἕκτορος
χωρεῖ, κατόπτας σημανῶν ἥκειν στρατοῦ.
Διομήδης
οὐκ οὖν ὑπάρχειν τόνδε κατθανόντα χρή;
Ἀθήνα
οὐκ ἂν δύναιο τοῦ πεπρωμένου πλέον.
τοῦτον δὲ πρὸς σῆς χειρὸς οὐ θέμις θανεῖν.
635
ἀλλʼ ᾧπερ ἥκεις μορσίμους φέρων σφαγάς,
τάχυνʼ· ἐγὼ δέ, τῷδε σύμμαχος Κύπρις
δοκοῦσʼ ἀρωγὸς ἐν πόνοις παραστατεῖν,
σαθροῖς λόγοισιν ἐχθρὸν ἄνδρʼ ἀμείψομαι.
καὶ ταῦτʼ ἐγὼ μὲν εἶπον· ὃν δὲ χρὴ παθεῖν,
640
οὐκ οἶδεν οὐδʼ ἤκουσεν ἐγγὺς ὢν λόγου.
Ἀλέξανδρος
σὲ τὸν στρατηγὸν καὶ κασίγνητον λέγω,
Ἕκτορ, καθεύδεις; οὐκ ἐγείρεσθαί σε χρῆν;
ἐχθρῶν τις ἡμῖν χρίμπτεται στρατεύματι,
ἢ κλῶπες ἄνδρες ἢ κατάσκοποί τινες.
645
Ἀθήνα
θάρσει· φυλάσσει σʼ ἥδε πρευμενὴς Κύπρις.
μέλει δʼ ὁ σός μοι πόλεμος, οὐδʼ ἀμνημονῶ
τιμῆς, ἐπαινῶ δʼ εὖ παθοῦσα πρὸς σέθεν.
καὶ νῦν ἐπʼ εὐτυχοῦντι Τρωικῷ στρατῷ
ἥκω πορεύουσʼ ἄνδρα σοι μέγαν φίλον,
650
τῆς ὑμνοποιοῦ παῖδα Θρῄκιον θεᾶς
Μούσης· πατρὸς δὲ Στρυμόνος κικλήσκεται.
Ἀλέξανδρος
αἰεί ποτʼ εὖ φρονοῦσα τυγχάνεις πόλει
κἀμοί, μέγιστον δʼ ἐν βίῳ κειμήλιον
κρίνας σέ φημι τῇδε προσθέσθαι πόλει.
655
ἥκω δʼ ἀκούσας οὐ τορῶς — φήμη δέ τις
φύλαξιν ἐμπέπτωκεν — ὡς κατάσκοποι
ἥκουσʼ Ἀχαιῶν. χὣ μὲν οὐκ ἰδὼν λέγει,
ὃ δʼ εἰσιδὼν μολόντας οὐκ ἔχει φράσαι·
ὧν οὕνεκʼ εὐνὰς ἤλυθον πρὸς Ἕκτορος.
660
Ἀθήνα
μηδὲν φοβηθῇς· οὐδὲν ἐν στρατῷ νέον·
Ἕκτωρ δὲ φροῦδος Θρῇκα κοιμήσων στρατόν.
Ἀλέξανδρος
σύ τοί με πείθεις, σοῖς δὲ πιστεύων λόγοις
τάξιν φυλάξων εἶμʼ ἐλεύθερος φόβου.
Ἀθήνα
χώρει· μέλειν γὰρ πάντʼ ἐμοὶ δόκει τὰ σά,
665
ὥστʼ εὐτυχοῦντας συμμάχους ἐμοὺς ὁρᾶν.
γνώσῃ δὲ καὶ σὺ τὴν ἐμὴν προθυμίαν.
ὑμᾶς δʼ ἀυτῶ τοὺς ἄγαν ἐρρωμένους,
Λαερτίου παῖ, θηκτὰ κοιμίσαι ξίφη.
κεῖται γὰρ ἡμῖν Θρῄκιος στρατηλάτης,
670
ἵπποι τʼ ἔχονται, πολέμιοι δʼ ᾐσθημένοι
χωροῦσʼ ἐφʼ ὑμᾶς· ἀλλʼ ὅσον τάχιστα χρὴ
φεύγειν πρὸς ὁλκοὺς ναυστάθμων. τί μέλλετε
σκηπτοῦ ʼπιόντος πολεμίων σῷσαι βίον;