Epeisodion 3
Ὀδυσσεύς
Διόμηδες, οὐκ ἤκουσας — ἢ κενὸς ψόφος
565
στάζει διʼ ὤτων; — τευχέων τινὰ κτύπον;
Διομήδης
οὔκ, ἀλλὰ δεσμὰ πωλικῶν ἐξ ἀντύγων
κλάζει σιδήρου· κἀμέ τοι, πρὶν ᾐσθόμην
δεσμῶν ἀραγμὸν ἱππικῶν, ἔδυ φόβος.
Ὀδυσσεύς
ὅρα κατʼ ὄρφνην μὴ φύλαξιν ἐντύχῃς.
570
Διομήδης
φυλάξομαί τοι κἀν σκότῳ τιθεὶς πόδα.
Ὀδυσσεύς
ἢν δʼ οὖν ἐγείρῃς, οἶσθα σύνθημα στρατοῦ;
Διομήδης
Φοῖβον Δόλωνος οἶδα σύμβολον κλύων.
εὐνὰς ἐρήμους τάσδε πολεμίων ὁρῶ.
Διομήδης
καὶ μὴν Δόλων γε τάσδʼ ἔφραζεν Ἕκτορος
575
κοίτας, ἐφʼ ᾧπερ ἔγχος εἵλκυσται τόδε.
Ὀδυσσεύς
τί δῆτʼ ἂν εἴη; μῶν λόχος βέβηκέ ποι;
Διομήδης
ἴσως ἐφʼ ἡμῖν μηχανὴν στήσων τινά.
Ὀδυσσεύς
θρασὺς γὰρ Ἕκτωρ νῦν, ἐπεὶ κρατεῖ, θρασύς.
Διομήδης
τί δῆτʼ, Ὀδυσσεῦ, δρῶμεν; οὐ γὰρ ηὕρομεν
580
τὸν ἄνδρʼ ἐν εὐναῖς, ἐλπίδων δʼ ἡμάρτομεν.
Ὀδυσσεύς
στείχωμεν ὡς τάχιστα ναυστάθμων πέλας.
σῴζει γὰρ αὐτὸν ὅστις εὐτυχῆ θεῶν
