Prologos
Ἀγαμέμνων
Κάλχας δʼ ὁ μάντις ἀπορίᾳ κεχρημένοις
ἀνεῖλεν Ἰφιγένειαν ἣν ἔσπειρʼ ἐγὼ
90
Ἀρτέμιδι θῦσαι τῇ τόδʼ οἰκούσῃ πέδον,
καὶ πλοῦν τʼ ἔσεσθαι καὶ κατασκαφὰς Φρυγῶν
θύσασι, μὴ θύσασι δʼ οὐκ εἶναι τάδε.
κλύων δʼ ἐγὼ ταῦτʼ, ὀρθίῳ κηρύγματι
Ταλθύβιον εἶπον πάντʼ ἀφιέναι στρατόν,
95
ὡς οὔποτʼ ἂν τλὰς θυγατέρα κτανεῖν ἐμήν.
οὗ δή μʼ ἀδελφὸς πάντα προσφέρων λόγον
ἔπεισε τλῆναι δεινά. κἀν δέλτου πτυχαῖς
γράψας ἔπεμψα πρὸς δάμαρτα τὴν ἐμὴν
πέμπειν Ἀχιλλεῖ θυγατέρʼ ὡς γαμουμένην,
100
τό τʼ ἀξίωμα τἀνδρὸς ἐκγαυρούμενος,
συμπλεῖν τʼ Ἀχαιοῖς οὕνεκʼ οὐ θέλοι λέγων,
εἰ μὴ παρʼ ἡμῶν εἶσιν ἐς Φθίαν λέχος·
πειθὼ γὰρ εἶχον τήνδε πρὸς δάμαρτʼ ἐμήν,
ψευδῆ συνάψας ἀντὶ παρθένου γάμον.
105
μόνοι δʼ Ἀχαιῶν ἴσμεν ὡς ἔχει τάδε
Κάλχας Ὀδυσσεὺς Μενέλεώς θʼ. ἃ δʼ οὐ καλῶς
ἔγνων τότʼ, αὖθις μεταγράφω καλῶς πάλιν
