Epeisodion 4
Ἄγγελος
ὡς δʼ εἶδʼ Ἄδραστος Ζῆνα πολέμιον στρατῷ,
ἔξω τάφρου καθῖσεν Ἀργείων στρατόν.
οἱ δʼ αὖ παρʼ ἡμῶν δεξιὸν Διὸς τέρας
ἰδόντες ἐξήλαυνον ἁρμάτων ὄχους
1190
ἱππῆς ὁπλῖται, κἀς μέσʼ Ἀργείων ὅπλα
συνῆψαν ἔγχη· πάντα δʼ ἦν ὁμοῦ κακά·
ἔθνῃσκον ἐξέπιπτον ἀντύγων ἄπο,
τροχοί τʼ ἐπήδων ἄξονές τʼ ἐπʼ ἄξοσι,
νεκροὶ δὲ νεκροῖς ἐξεσωρεύονθʼ ὁμοῦ.
1195
πύργων μὲν οὖν γῆς ἔσχομεν κατασκαφὰς
ἐς τὴν παροῦσαν ἡμέραν· εἰ δʼ εὐτυχὴς
ἔσται τὸ λοιπὸν ἥδε γῆ, θεοῖς μέλει·
καὶ νῦν γὰρ αὐτὴν δαιμόνων ἔσῳσέ τις.
Χορός
καλὸν τὸ νικᾶν· εἰ δʼ ἀμείνονʼ οἱ θεοὶ
1200
γνώμην ἔχουσιν — εὐτυχὴς εἴην ἐγώ.
Ἰοκάστη
καλῶς τὰ τῶν θεῶν καὶ τὰ τῆς τύχης ἔχει·
παῖδές τε γάρ μοι ζῶσι κἀκπέφευγε γῆ.
Κρέων δʼ ἔοικε τῶν ἐμῶν νυμφευμάτων
τῶν τʼ Οἰδίπου δύστηνος ἀπολαῦσαι κακῶν,
1205
παιδὸς στερηθείς, τῇ πόλει μὲν εὐτυχῶς,
