Stasimon 1
Ἰοκάστη
κλύουσʼ, ὦ νεάνιδες, γηραιὸν
πόδʼ ἕλκω, τρομερὰν βάσιν· ἰὼ τέκνον,
χρόνῳ σὸν ὄμμα μυρίαις τʼ ἐν ἁμέραις
305
στρύχων τε κυανόχρωτα χαί-
τας πλόκαμον, δέραν σκιάζων ἁμάν.
ἄελπτα κἀδόκητα ματρὸς ὠλέναις.
περιχορεύουσα τέρψιν παλαιᾶν λάβω
ἔρημον πατρῷον ἔλιπες δόμον
φυγὰς ἀποσταλεὶς ὁμαίμου λώβᾳ,
ὅθεν ἐμάν τε λευκόχροα κείρομαι
δακρυόεσσʼ ἀνεῖσα πένθει κόμαν,
ἄπεπλος φαρέων λευκῶν, ὦ τέκνον,
δυσόρφναια δʼ ἀμφὶ τρύχη τάδε
325
ὁ δʼ ἐν δόμοισι πρέσβυς ὀμματοστερὴς
ἀπήνας ὁμοπτέρου τᾶς ἀπο-
πόθον ἀμφιδάκρυτον ἀεὶ κατ-
330
σὺν ἀλαλαῖσι δʼ αἰὲν αἰαγμάτων
335
σὲ δʼ, ὦ τέκνον, καὶ γάμοισι δὴ
κλύω ζυγέντα παιδοποιὸν ἁδονὰν
ξένον τε κῆδος ἀμφέπειν,
340
ἐγὼ δʼ οὔτε σοι πυρὸς ἀνῆψα φῶς
ὡς πρέπει ματέρι μακαρίᾳ·
ἀνυμέναια δʼ Ἰσμηνὸς ἐκηδεύθη
λουτροφόρου χλιδᾶς, ἀνὰ δὲ Θηβαίαν
πόλιν ἐσιγάθη σᾶς ἔσοδοι νύμφας.
ὄλοιτο, τάδʼ εἴτε σίδαρος
350
εἴτʼ ἔρις εἴτε πατὴρ ὁ σὸς αἴτιος,
εἴτε τὸ δαιμόνιον κατεκώμασε
πρὸς ἐμὲ γὰρ κακῶν ἔμολε τῶνδʼ ἄχη.
Χορός
δεινὸν γυναιξὶν αἱ διʼ ὠδίνων γοναί,
355
καὶ φιλότεκνόν πως πᾶν γυναικεῖον γένος.
Πολυνείκης
μῆτερ, φρονῶν εὖ κοὐ φρονῶν ἀφικόμην
ἐχθροὺς ἐς ἄνδρας· ἀλλʼ ἀναγκαίως ἔχει
πατρίδος ἐρᾶν ἅπαντας· ὃς δʼ ἄλλως λέγει,
λόγοισι χαίρει τὸν δὲ νοῦν ἐκεῖσʼ ἔχει.
360
οὕτω δʼ ἐτάρβουν ἐς φόβον τʼ ἀφικόμην,
μή τις δόλος με πρὸς κασιγνήτου κτάνῃ,
ὥστε ξιφήρη χεῖρʼ ἔχων διʼ ἄστεως
κυκλῶν πρόσωπον ἦλθον. ἓν δέ μʼ ὠφελεῖ,
σπονδαί τε καὶ σὴ πίστις, ἥ μʼ ἐσήγαγε
365
τείχη πατρῷα· πολύδακρυς δʼ ἀφικόμην,
χρόνιος ἰδὼν μέλαθρα καὶ βωμοὺς θεῶν
γυμνάσιά θʼ οἷσιν ἐνετράφην Δίρκης θʼ ὕδωρ·
ὧν οὐ δικαίως ἀπελαθεὶς ξένην πόλιν
ναίω, διʼ ὄσσων νᾶμʼ ἔχων δακρύρροον.
370
ἀλλʼ ἐκ γὰρ ἄλγους ἄλγος αὖ σὲ δέρκομαι
κάρα ξυρῆκες καὶ πέπλους μελαγχίμους
ἔχουσαν, οἴμοι τῶν ἐμῶν ἐγὼ κακῶν.
ὡς δεινὸν ἔχθρα, μῆτερ, οἰκείων φίλων
καὶ δυσλύτους ἔχουσα τὰς διαλλαγάς.
375
τί γὰρ πατήρ μοι πρέσβυς ἐν δόμοισι δρᾷ,
σκότον δεδορκώς; τί δὲ κασίγνηται δύο;
ἦ που στένουσι τλήμονες φυγὰς ἐμάς;
Ἰοκάστη
κακῶς θεῶν τις Οἰδίπου φθείρει γένος·
οὕτω γὰρ ἤρξατʼ, ἄνομα μὲν τεκεῖν ἐμέ,
380
κακῶς δὲ γῆμαι πατέρα σὸν φῦναί τε σέ.
ἀτὰρ τί ταῦτα; δεῖ φέρειν τὰ τῶν θεῶν.
ὅπως δʼ ἔρωμαι, μή τι σὴν δάκω φρένα,
δέδοιχʼ, ἃ χρῄζω· διὰ πόθου δʼ ἐλήλυθα.
Πολυνείκης
ἀλλʼ ἐξερώτα, μηδὲν ἐνδεὲς λίπῃς·
385
ἃ γὰρ σὺ βούλῃ, ταὔτʼ ἐμοί, μῆτερ, φίλα.
Ἰοκάστη
καὶ δή σʼ ἐρωτῶ πρῶτον ὧν χρῄζω τυχεῖν,
τί τὸ στέρεσθαι πατρίδος; ἦ κακὸν μέγα;
Πολυνείκης
μέγιστον· ἔργῳ δʼ ἐστὶ μεῖζον ἢ λόγῳ.
Ἰοκάστη
τίς ὁ τρόπος αὐτοῦ; τί φυγάσιν τὸ δυσχερές;
390
Πολυνείκης
ἓν μὲν μέγιστον, οὐκ ἔχει παρρησίαν.
Ἰοκάστη
δούλου τόδʼ εἶπας, μὴ λέγειν ἅ τις φρονεῖ.
Πολυνείκης
τὰς τῶν κρατούντων ἀμαθίας φέρειν χρεών.
Ἰοκάστη
καὶ τοῦτο λυπρόν, συνασοφεῖν τοῖς μὴ σοφοῖς.
Πολυνείκης
ἀλλʼ ἐς τὸ κέρδος παρὰ φύσιν δουλευτέον.
395
Ἰοκάστη
αἱ δʼ ἐλπίδες βόσκουσι φυγάδας, ὡς λόγος.
Πολυνείκης
καλοῖς βλέπουσαί γʼ ὄμμασιν, μέλλουσι δέ.
Ἰοκάστη
οὐδʼ ὁ χρόνος αὐτὰς διεσάφησʼ οὔσας κενάς;
Πολυνείκης
ἔχουσιν Ἀφροδίτην τινʼ ἡδεῖαν κακῶν.
Ἰοκάστη
πόθεν δʼ ἐβόσκου, πρὶν γάμοις εὑρεῖν βίον;
400
Πολυνείκης
ποτὲ μὲν ἐπʼ ἦμαρ εἶχον, εἶτʼ οὐκ εἶχον ἄν.
Ἰοκάστη
φίλοι δὲ πατρὸς καὶ ξένοι σʼ οὐκ ὠφέλουν;
Πολυνείκης
εὖ πρᾶσσε· τὰ φίλων δʼ οὐδέν, ἤν τι δυστυχῇς.
Ἰοκάστη
οὐδʼ ηὑγένειά σʼ ἦρεν εἰς ὕψος μέγαν;
Πολυνείκης
κακὸν τὸ μὴ ἔχειν· τὸ γένος οὐκ ἔβοσκέ με.
405
Ἰοκάστη
ἡ πατρίς, ὡς ἔοικε, φίλτατον βροτοῖς.
Πολυνείκης
οὐδʼ ὀνομάσαι δύναιʼ ἂν ὡς ἐστὶν φίλον.
Ἰοκάστη
πῶς δʼ ἦλθες Ἄργος; τίνʼ ἐπίνοιαν ἔσχεθες;
Πολυνείκης
ἔχρησʼ Ἀδράστῳ Λοξίας χρησμόν τινα.
Ἰοκάστη
ποῖον; τί τοῦτʼ ἔλεξας; οὐκ ἔχω μαθεῖν.
410
Πολυνείκης
κάπρῳ λέοντί θʼ ἁρμόσαι παίδων γάμους.
Ἰοκάστη
καὶ σοὶ τί θηρῶν ὀνόματος μετῆν, τέκνον;
Πολυνείκης
οὐκ οἶδʼ· ὁ δαίμων μʼ ἐκάλεσεν πρὸς τὴν τύχην.
Ἰοκάστη
σοφὸς γὰρ ὁ θεός· τίνι τρόπῳ δʼ ἔσχες λέχος;
Πολυνείκης
νὺξ ἦν, Ἀδράστου δʼ ἦλθον ἐς παραστάδας.
415
Ἰοκάστη
κοίτας ματεύων, ᾗ φυγὰς πλανώμενος;
Πολυνείκης
ἦν ταῦτα· κᾆτά γʼ ἦλθεν ἄλλος αὖ φυγάς.
Ἰοκάστη
τίς οὗτος; ὡς ἄρʼ ἄθλιος κἀκεῖνος ἦν.
Πολυνείκης
Τυδεύς, ὃν Οἰνέως φασὶν ἐκφῦναι πατρός.
Ἰοκάστη
τί θηρσὶν ὑμᾶς δῆτʼ Ἄδραστος ᾔκασεν;
420
Πολυνείκης
στρωμνῆς ἐς ἀλκὴν οὕνεκʼ ἤλθομεν πέρι.
Ἰοκάστη
ἐνταῦθα Ταλαοῦ παῖς συνῆκε θέσφατα;
Πολυνείκης
κἄδωκέ γʼ ἡμῖν δύο δυοῖν νεάνιδας.
Ἰοκάστη
ἆρʼ εὐτυχεῖς οὖν τοῖς γάμοις ἢ δυστυχεῖς;
Πολυνείκης
οὐ μεμπτὸς ἡμῖν ὁ γάμος ἐς τόδʼ ἡμέρας.
425
Ἰοκάστη
πῶς δʼ ἐξέπεισας δεῦρό σοι σπέσθαι στρατόν;
Πολυνείκης
δισσοῖς Ἄδραστος ὤμοσεν γαμβροῖς τόδε,
Τυδεῖ τε κἀμοί· σύγγαμος γάρ ἐστʼ ἐμός·
ἄμφω κατάξειν ἐς πάτραν, πρόσθεν δʼ ἐμέ.
πολλοὶ δὲ Δαναῶν καὶ Μυκηναίων ἄκροι
430
πάρεισι, λυπρὰν χάριν, ἀναγκαίαν δʼ, ἐμοὶ
διδόντες· ἐπὶ γὰρ τὴν ἐμὴν στρατεύομαι
πόλιν. θεοὺς δʼ ἐπώμοσʼ ὡς ἀκουσίως
τοῖς φιλτάτοις ἑκοῦσιν ἠράμην δόρυ.
ἀλλʼ ἐς σὲ τείνει τῶνδε διάλυσις κακῶν,
435
μῆτερ, διαλλάξασαν ὁμογενεῖς φίλους
παῦσαι πόνων με καὶ σὲ καὶ πᾶσαν πόλιν.
πάλαι μὲν οὖν ὑμνηθέν, ἀλλʼ ὅμως ἐρῶ·
τὰ χρήματʼ ἀνθρώποισι τιμιώτατα,
δύναμίν τε πλείστην τῶν ἐν ἀνθρώποις ἔχει.
440
ἁγὼ μεθήκω δεῦρο μυρίαν ἄγων
λόγχην· πένης γὰρ οὐδὲν εὐγενὴς ἀνήρ.
Χορός
καὶ μὴν Ἐτεοκλῆς ἐς διαλλαγὰς ὅδε
χωρεῖ· σὸν ἔργον, μῆτερ Ἰοκάστη, λέγειν
τοιούσδε μύθους οἷς διαλλάξεις τέκνα.
445
Ἐτεοκλῆς
μῆτερ, πάρειμι· τὴν χάριν δὲ σοὶ διδοὺς
ἦλθον. τί χρὴ δρᾶν; ἀρχέτω δέ τις λόγου·
ὡς ἀμφὶ τείχη καὶ ξυνωρίδας λόχων
τάσσων ἐπέσχον πόλιν, ὅπως κλύοιμί σου
κοινὰς βραβείας, αἷς ὑπόσπονδον μολεῖν
450
τόνδʼ εἰσεδέξω τειχέων πείσασά με.
Ἰοκάστη
ἐπίσχες· οὔτοι τὸ ταχὺ τὴν δίκην ἔχει,
βραδεῖς δὲ μῦθοι πλεῖστον ἀνύουσιν σοφόν.
σχάσον δὲ δεινὸν ὄμμα καὶ θυμοῦ πνοάς·
οὐ γὰρ τὸ λαιμότμητον εἰσορᾷς κάρα
455
Γοργόνος, ἀδελφὸν δʼ εἰσορᾷς ἥκοντα σόν.
σύ τʼ αὖ πρόσωπον πρὸς κασίγνητον στρέφε,
Πολύνεικες· ἐς γὰρ ταὐτὸν ὄμμασιν βλέπων
λέξεις τʼ ἄμεινον τοῦδέ τʼ ἐνδέξῃ λόγους.
παραινέσαι δὲ σφῷν τι βούλομαι σοφόν·
460
ὅταν φίλος τις ἀνδρὶ θυμωθεὶς φίλῳ
ἐς ἓν συνελθὼν ὄμματʼ ὄμμασιν διδῷ,
ἐφʼ οἷσιν ἥκει, ταῦτα χρὴ μόνον σκοπεῖν,
κακῶν δὲ τῶν πρὶν μηδενὸς μνείαν ἔχειν.
λόγος μὲν οὖν σὸς πρόσθε, Πολύνεικες τέκνον·
465
σὺ γὰρ στράτευμα Δαναϊδῶν ἥκεις ἄγων,
ἄδικα πεπονθώς, ὡς σὺ φῄς· κριτὴς δέ τις
θεῶν γένοιτο καὶ διαλλακτὴς κακῶν.
Πολυνείκης
ἁπλοῦς ὁ μῦθος τῆς ἀληθείας ἔφυ,
κοὐ ποικίλων δεῖ τἄνδιχʼ ἑρμηνευμάτων·
470
ἔχει γὰρ αὐτὰ καιρόν· ὁ δʼ ἄδικος λόγος
νοσῶν ἐν αὑτῷ φαρμάκων δεῖται σοφῶν.
ἐγὼ δὲ πατρὸς δωμάτων προυσκεψάμην
τοὐμόν τε καὶ τοῦδʼ, ἐκφυγεῖν χρῄζων ἀρὰς
ἃς Οἰδίπους ἐφθέγξατʼ εἰς ἡμᾶς ποτε,
475
ἐξῆλθον ἔξω τῆσδʼ ἑκὼν αὐτὸς χθονός,
δοὺς τῷδʼ ἀνάσσειν πατρίδος ἐνιαυτοῦ κύκλον,
ὥστʼ αὐτὸς ἄρχειν αὖθις ἀνὰ μέρος λαβὼν
καὶ μὴ διʼ ἔχθρας τῷδε καὶ φθόνου μολὼν
κακόν τι δρᾶσαι καὶ παθεῖν, ἃ γίγνεται.
480
ὃ δʼ αἰνέσας ταῦθʼ ὁρκίους τε δοὺς θεούς,
ἔδρασεν οὐδὲν ὧν ὑπέσχετʼ, ἀλλʼ ἔχει
τυραννίδʼ αὐτὸς καὶ δόμων ἐμῶν μέρος.
καὶ νῦν ἕτοιμός εἰμι τἀμαυτοῦ λαβὼν
στρατὸν μὲν ἔξω τῆσδʼ ἀποστεῖλαι χθονός,
485
οἰκεῖν δὲ τὸν ἐμὸν οἶκον ἀνὰ μέρος λαβὼν
καὶ τῷδʼ ἀφεῖναι τὸν ἴσον αὖθις αὖ χρόνον,
καὶ μήτε πορθεῖν πατρίδα μήτε προσφέρειν
πύργοισι πηκτῶν κλιμάκων προσαμβάσεις,
ἃ μὴ κυρήσας τῆς δίκης πειράσομαι
490
δρᾶν. μάρτυρας δὲ τῶνδε δαίμονας καλῶ,
ὡς πάντα πράσσων σὺν δίκῃ, δίκης ἄτερ
ἀποστεροῦμαι πατρίδος ἀνοσιώτατα.
ταῦτʼ αὔθʼ ἕκαστα, μῆτερ, οὐχὶ περιπλοκὰς
λόγων ἀθροίσας εἶπον, ἀλλὰ καὶ σοφοῖς
495
καὶ τοῖσι φαύλοις ἔνδιχʼ, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ.
Χορός
ἐμοὶ μέν, εἰ καὶ μὴ καθʼ Ἑλλήνων χθόνα
τεθράμμεθʼ, ἀλλʼ οὖν ξυνετά μοι δοκεῖς λέγειν.
Ἐτεοκλῆς
εἰ πᾶσι ταὐτὸν καλὸν ἔφυ σοφόν θʼ ἅμα,
οὐκ ἦν ἂν ἀμφίλεκτος ἀνθρώποις ἔρις·
500
νῦν δʼ οὔθʼ ὅμοιον οὐδὲν οὔτʼ ἴσον βροτοῖς,
πλὴν ὀνόμασαι· τὸ δʼ ἔργον οὐκ ἔστιν τόδε.
ἐγὼ γὰρ οὐδέν, μῆτερ, ἀποκρύψας ἐρῶ·
ἄστρων ἂν ἔλθοιμʼ ἡλίου πρὸς ἀντολὰς
καὶ γῆς ἔνερθεν, δυνατὸς ὢν δρᾶσαι τάδε,
505
τὴν θεῶν μεγίστην ὥστʼ ἔχειν Τυραννίδα.
τοῦτʼ οὖν τὸ χρηστόν, μῆτερ, οὐχὶ βούλομαι
ἄλλῳ παρεῖναι μᾶλλον ἢ σῴζειν ἐμοί·
ἀνανδρία γάρ, τὸ πλέον ὅστις ἀπολέσας
τοὔλασσον ἔλαβε. πρὸς δὲ τοῖσδʼ αἰσχύνομαι,
510
ἐλθόντα σὺν ὅπλοις τόνδε καὶ πορθοῦντα γῆν
τυχεῖν ἃ χρῄζει· ταῖς γὰρ ἂν Θήβαις τόδε
γένοιτʼ ὄνειδος, εἰ Μυκηναίου δορὸς
φόβῳ παρείην σκῆπτρα τἀμὰ τῷδʼ ἔχειν.
χρῆν δʼ αὐτὸν οὐχ ὅπλοισι τὰς διαλλαγάς,
515
μῆτερ, ποιεῖσθαι· πᾶν γὰρ ἐξαιρεῖ λόγος
ὃ καὶ σίδηρος πολεμίων δράσειεν ἄν.
ἀλλʼ, εἰ μὲν ἄλλως τήνδε γῆν οἰκεῖν θέλει,
ἔξεστʼ· ἐκεῖνο δʼ οὐχ ἑκὼν μεθήσομαι.
ἄρχειν παρόν μοι, τῷδε δουλεύσω ποτέ;
520
πρὸς ταῦτʼ ἴτω μὲν πῦρ, ἴτω δὲ φάσγανα,
ζεύγνυσθε δʼ ἵππους, πεδία πίμπλαθʼ ἁρμάτων,
ὡς οὐ παρήσω τῷδʼ ἐμὴν τυραννίδα.
εἴπερ γὰρ ἀδικεῖν χρή, τυραννίδος πέρι
κάλλιστον ἀδικεῖν, τἄλλα δʼ εὐσεβεῖν χρεών.
525
Χορός
οὐκ εὖ λέγειν χρὴ μὴ ʼπὶ τοῖς ἔργοις καλοῖς·
οὐ γὰρ καλὸν τοῦτʼ, ἀλλὰ τῇ δίκῃ πικρόν.
Ἰοκάστη
ὦ τέκνον, οὐχ ἅπαντα τῷ γήρᾳ κακά,
Ἐτεόκλεες, πρόσεστιν· ἀλλʼ ἡμπειρία
ἔχει τι λέξαι τῶν νέων σοφώτερον.
530
τί τῆς κακίστης δαιμόνων ἐφίεσαι
Φιλοτιμίας, παῖ; μὴ σύ γʼ· ἄδικος ἡ θεός·
πολλοὺς δʼ ἐς οἴκους καὶ πόλεις εὐδαίμονας
ἐσῆλθε κἀξῆλθʼ ἐπʼ ὀλέθρῳ τῶν χρωμένων·
ἐφʼ ᾗ σὺ μαίνῃ. κεῖνο κάλλιον, τέκνον,
535
Ἰσότητα τιμᾶν, ἣ φίλους ἀεὶ φίλοις
πόλεις τε πόλεσι συμμάχους τε συμμάχοις
συνδεῖ· τὸ γὰρ ἴσον μόνιμον ἀνθρώποις ἔφυ,
τῷ πλέονι δʼ αἰεὶ πολέμιον καθίσταται
τοὔλασσον ἐχθρᾶς θʼ ἡμέρας κατάρχεται.
540
καὶ γὰρ μέτρʼ ἀνθρώποισι καὶ μέρη σταθμῶν
Ἰσότης ἔταξε κἀριθμὸν διώρισε,
νυκτός τʼ ἀφεγγὲς βλέφαρον ἡλίου τε φῶς
ἴσον βαδίζει τὸν ἐνιαύσιον κύκλον,
κοὐδέτερον αὐτῶν φθόνον ἔχει νικώμενον.
545
εἶθʼ ἥλιος μὲν νύξ τε δουλεύει βροτοῖς
σὺ δʼ οὐκ ἀνέξῃ δωμάτων ἔχων ἴσον
καὶ τῷδε νεῖμαι; κᾆτα ποῦ ʼστιν ἡ δίκη;
τί τὴν τυραννίδʼ, ἀδικίαν εὐδαίμονα,
τιμᾷς ὑπέρφευ καὶ μέγʼ ἥγησαι τόδε;
550
περιβλέπεσθαι τίμιον; κενὸν μὲν οὖν.
ἢ πολλὰ μοχθεῖν πόλλʼ ἔχων ἐν δώμασι
βούλῃ; τί δʼ ἔστι τὸ πλέον; ὄνομʼ ἔχει μόνον·
ἐπεὶ τά γʼ ἀρκοῦνθʼ ἱκανὰ τοῖς γε σώφροσιν.
οὔτοι τὰ χρήματʼ ἴδια κέκτηνται βροτοί,
555
τὰ τῶν θεῶν δʼ ἔχοντες ἐπιμελούμεθα·
ὅταν δὲ χρῄζωσʼ, αὔτʼ ἀφαιροῦνται πάλιν.
ὁ δʼ ὄλβος οὐ βέβαιος, ἀλλʼ ἐφήμερος.
ἄγʼ, ἤν σʼ ἔρωμαι δύο λόγω προθεῖσʼ ἅμα,
πότερα τυραννεῖν ἢ πόλιν σῷσαι θέλεις,
560
ἐρεῖς τυραννεῖν; ἢν δὲ νικήσῃ σʼ ὅδε;
Ἀργεῖά τʼ ἔγχη δόρυ τὸ Καδμείων ἕλῃ,
ὄψῃ δαμασθὲν ἄστυ Θηβαῖον τόδε,
ὄψῃ δὲ πολλὰς αἰχμαλωτίδας κόρας
βίᾳ πρὸς ἀνδρῶν πολεμίων πορθουμένας.
565
ὀδυνηρὸς ἆρʼ ὁ πλοῦτος, ὃν ζητεῖς ἔχειν,
γενήσεται Θήβαισι, φιλότιμος δὲ σύ.
σοὶ μὲν τάδʼ αὐδῶ. σοὶ δέ, Πολύνεικες, λέγω·
ἀμαθεῖς Ἄδραστος χάριτας ἔς σʼ ἀνήψατο,
ἀσύνετα δʼ ἦλθες καὶ σὺ πορθήσων πόλιν.
570
φέρʼ, ἢν ἕλῃς γῆν τήνδʼ — ὃ μὴ τύχοι ποτέ —
πρὸς θεῶν, τρόπαια πῶς ἀναστήσεις Διί;
πῶς δʼ αὖ κατάρξῃ θυμάτων, ἑλὼν πάτραν,
καὶ σκῦλα γράψεις πῶς ἐπʼ Ἰνάχου ῥοαῖς;
Θήβας πυρώσας τάσδε Πολυνείκης θεοῖς
575
ἀσπίδας ἔθηκε; μήποτʼ, ὦ τέκνον, κλέος
τοιόνδε σοι γένοιθʼ ὑφʼ Ἑλλήνων λαβεῖν.
ἢν δʼ αὖ κρατηθῇς καὶ τὰ τοῦδʼ ὑπερδράμῃ,
πῶς Ἄργος ἥξεις μυρίους λιπὼν νεκρούς;
ἐρεῖ δὲ δή τις· ὦ κακὰ μνηστεύματα
580
Ἄδραστε προσθείς, διὰ μιᾶς νύμφης γάμον
ἀπωλόμεσθα. δύο κακὼ σπεύδεις, τέκνον,
κείνων στέρεσθαι τῶνδέ τʼ ἐν μέσῳ πεσεῖν.
μέθετον τὸ λίαν, μέθετον· ἀμαθία δυοῖν,
ἐς ταὔθʼ ὅταν μόλητον, ἔχθιστον κακόν.
585
Χορός
ὦ θεοί, γένοισθε τῶνδʼ ἀπότροποι κακῶν
καὶ ξύμβασίν τινʼ Οἰδίπου τέκνοις δότε.
Ἐτεοκλῆς
μῆτερ, οὐ λόγων ἔθʼ ἁγών, ἀλλʼ ἀναλοῦται χρόνος
οὑν μέσῳ μάτην, περαίνει δʼ οὐδὲν ἡ προθυμία·
οὐ γὰρ ἂν ξυμβαῖμεν ἄλλως ἢ ʼπὶ τοῖς εἰρημένοις,
590
ὥστʼ ἐμὲ σκήπτρων κρατοῦντα τῆσδʼ ἄνακτʼ εἶναι χθονός·
τῶν μακρῶν δʼ ἀπαλλαγεῖσα νουθετημάτων μʼ ἔα.
καὶ σὺ τῶνδʼ ἔξω κομίζου τειχέων, ἢ κατθανῇ.
Πολυνείκης
πρὸς τίνος; τίς ὧδʼ ἄτρωτος, ὅστις εἰς ἡμᾶς ξίφος
φόνιον ἐμβαλὼν τὸν αὐτὸν οὐκ ἀποίσεται μόρον;
595
Ἐτεοκλῆς
ἐγγύς, οὐ πρόσω βέβηκεν· ἐς χέρας λεύσσεις ἐμάς;
Πολυνείκης
εἰσορῶ· δειλὸν δʼ ὁ πλοῦτος καὶ φιλόψυχον κακόν.
Ἐτεοκλῆς
κᾆτα σὺν πολλοῖσιν ἦλθες πρὸς τὸν οὐδὲν ἐς μάχην;
Πολυνείκης
ἀσφαλὴς γάρ ἐστʼ ἀμείνων ἢ θρασὺς στρατηλάτης.
Ἐτεοκλῆς
κομπὸς εἶ σπονδαῖς πεποιθώς, αἵ σε σῴζουσιν θανεῖν.
600
Πολυνείκης
καὶ σέ· δεύτερον δʼ ἀπαιτῶ σκῆπτρα καὶ μέρη χθονός.
Ἐτεοκλῆς
οὐκ ἀπαιτούμεσθʼ· ἐγὼ γὰρ τὸν ἐμὸν οἰκήσω δόμον.
Πολυνείκης
τοῦ μέρους ἔχων τὸ πλεῖον;
Ἐτεοκλῆς
φήμʼ· ἀπαλλάσσου δὲ γῆς.
Πολυνείκης
ὦ θεῶν βωμοὶ πατρῴων —
Ἐτεοκλῆς
οὓς σὺ πορθήσων πάρει.
Πολυνείκης
κλύετέ μου —
605
Ἐτεοκλῆς
τίς δʼ ἂν κλύοι σου πατρίδʼ ἐπεστρατευμένου;
605
Πολυνείκης
καὶ θεῶν τῶν λευκοπώλων δώματα —
Πολυνείκης
ἐξελαυνόμεσθα πατρίδος —
Ἐτεοκλῆς
καὶ γὰρ ἦλθες ἐξελῶν.
Πολυνείκης
ἀδικίᾳ γʼ, ὦ θεοί.
Ἐτεοκλῆς
Μυκήναις, μὴ ʼνθάδʼ ἀνακάλει θεούς.
Πολυνείκης
ἀνόσιος πέφυκας —
Ἐτεοκλῆς
ἀλλʼ οὐ πατρίδος, ὡς σύ, πολέμιος.
Πολυνείκης
ὅς μʼ ἄμοιρον ἐξελαύνεις.
610
Ἐτεοκλῆς
καὶ κατακτενῶ γε πρός.
610
Πολυνείκης
ὦ πάτερ, κλύεις ἃ πάσχω;
Ἐτεοκλῆς
καὶ γὰρ οἷα δρᾷς κλύει.
Πολυνείκης
καὶ σύ, μῆτερ;
Ἐτεοκλῆς
ἀθέμιτόν σοι μητρὸς ὀνομάζειν κάρα.
Ἐτεοκλῆς
μολὼν ἐς Ἄργος ἀνακάλει Λέρνης ὕδωρ.
Πολυνείκης
εἶμι, μὴ πόνει· σὲ δʼ αἰνῶ, μῆτερ.
Πολυνείκης
ἔξιμεν· πατέρα δέ μοι δὸς εἰσιδεῖν.
615
Ἐτεοκλῆς
οὐκ ἂν τύχοις.
615
Πολυνείκης
ἀλλὰ παρθένους ἀδελφάς.
Ἐτεοκλῆς
οὐδὲ τάσδʼ ὄψῃ ποτέ.
Ἐτεοκλῆς
τί ταύτας ἀνακαλεῖς ἔχθιστος ὤν;
Πολυνείκης
μῆτερ, ἀλλά μοι σὺ χαῖρε.
Ἰοκάστη
χαρτὰ γοῦν πάσχω, τέκνον.
Πολυνείκης
οὐκέτʼ εἰμὶ παῖς σός.
Ἰοκάστη
ἐς πόλλʼ ἀθλία πέφυκʼ ἐγώ.
Πολυνείκης
ὅδε γὰρ εἰς ἡμᾶς ὑβρίζει.
620
Ἐτεοκλῆς
καὶ γὰρ ἀνθυβρίζομαι.
620
Πολυνείκης
ποῦ ποτε στήσῃ πρὸ πύργων;
Ἐτεοκλῆς
ὡς τί μʼ ἱστορεῖς τόδε;
Πολυνείκης
ἀντιτάξομαι κτενῶν σε.
Ἐτεοκλῆς
κἀμὲ τοῦδʼ ἔρως ἔχει.
Ἰοκάστη
ὦ τάλαινʼ ἐγώ· τί δράσετʼ, ὦ τέκνα;
Ἰοκάστη
πατρὸς οὐ φεύξεσθʼ Ἐρινῦς;
Ἐτεοκλῆς
ἐρρέτω πρόπας δόμος.
Πολυνείκης
ὡς τάχʼ οὐκέθʼ αἱματηρὸν τοὐμὸν ἀργήσει ξίφος.
625
τὴν δὲ θρέψασάν με γαῖαν καὶ θεοὺς μαρτύρομαι,
ὡς ἄτιμος οἰκτρὰ πάσχων ἐξελαύνομαι χθονός,
δοῦλος ὥς, ἀλλʼ οὐχὶ ταὐτοῦ πατρὸς Οἰδίπου γεγώς·
κἄν τί σοι, πόλις, γένηται, μὴ ἐμέ, τόνδε δʼ αἰτιῶ·
οὐχ ἑκὼν γὰρ ἦλθον, ἄκων δʼ ἐξελαύνομαι χθονός.
630
καὶ σύ, Φοῖβʼ ἄναξ Ἀγυιεῦ, καὶ μέλαθρα, χαίρετε,
ἥλικές θʼ οὑμοί, θεῶν τε δεξίμηλʼ ἀγάλματα.
οὐ γὰρ οἶδʼ εἴ μοι προσειπεῖν αὖθις ἔσθʼ ὑμᾶς ποτε·
ἐλπίδες δʼ οὔπω καθεύδουσʼ, αἷς πέποιθα σὺν θεοῖς
τόνδʼ ἀποκτείνας κρατήσειν τῆσδε Θηβαίας χθονός.
635
Ἐτεοκλῆς
ἔξιθʼ ἐκ χώρας· ἀληθῶς δʼ ὄνομα Πολυνείκη πατὴρ
ἔθετό σοι θείᾳ προνοίᾳ νεικέων ἐπώνυμον.
[Choral 1]
Κάδμος ἔμολε τάνδε γᾶν
Χορός
Τύριος, ᾧ τετρασκελὴς
μόσχος ἀδάματον πέσημα
640
καλλιπόταμος ὕδατος ἵνα τε
645
κατασκίοισιν ὀλβίσας ἐνώτισεν,
Βάκχιον χόρευμα παρθένοισι Θηβαΐαισι
655
χλοερὰ δεργμάτων κόραισι
660
δέ νιν φόνος πάλιν ξυνῆψε γᾷ φίλᾳ.
αἵματος δʼ ἔδευσε γαῖαν, ἅ νιν εὐηλίοισι
δεῖξεν αἰθέρος πνοαῖς.
675
[Choral]
καὶ σέ, τὸν προμάτορος
ἐκάλεσʼ ἐκάλεσα βαρβάρῳ βοᾷ,
ἰώ, βαρβάροις λιταῖς·
680
πάντων ἄνασσα, πάντων δὲ Γᾶ τροφός,
κτήσαντο — πέμπε πυρφόρους