Epeisodion 2
Θεοκλύμενος
κτέριζʼ· ἀνίστη τύμβον οὗ χρῄζεις χθονός.
Ἑλένη
οὐχ ὧδε ναύτας ὀλομένους τυμβεύομεν.
1245
Θεοκλύμενος
πῶς δαί; λέλειμμαι τῶν ἐν Ἕλλησιν νόμων.
Ἑλένη
ἐς πόντον ὅσα χρὴ νέκυσιν ἐξορμίζομεν.
Θεοκλύμενος
τί σοι παράσχω δῆτα τῷ τεθνηκότι;
Ἑλένη
ὅδʼ οἶδʼ, ἐγὼ δʼ ἄπειρος, εὐτυχοῦσα πρίν.
Θεοκλύμενος
ὦ ξένε, λόγων μὲν κληδόνʼ ἤνεγκας φίλην.
1250
Μενελέως
οὔκουν ἐμαυτῷ γʼ οὐδὲ τῷ τεθνηκότι.
Θεοκλύμενος
πῶς τοὺς θανόντας θάπτετʼ ἐν πόντῳ νεκρούς;
Μενελέως
ὡς ἂν παρούσης οὐσίας ἕκαστος ᾖ.
Θεοκλύμενος
πλούτου λέγʼ οὕνεχʼ ὅ τι θέλεις ταύτης χάριν.
Μενελέως
προσφάζεται μὲν αἷμα πρῶτα νερτέροις.
1255
Θεοκλύμενος
τίνος; σύ μοι σήμαινε, πείσομαι δʼ ἐγώ.
Μενελέως
αὐτὸς σὺ γίγνωσκʼ· ἀρκέσει γὰρ ἃν διδῷς.
Θεοκλύμενος
ἐν βαρβάροις μὲν ἵππον ἢ ταῦρον νόμος.
Μενελέως
διδούς γε μὲν δὴ δυσγενὲς μηδὲν δίδου.
Θεοκλύμενος
οὐ τῶνδʼ ἐν ἀγέλαις ὀλβίαις σπανίζομεν.
1260
Μενελέως
καὶ στρωτὰ φέρεται λέκτρα σώματος κενά.
Θεοκλύμενος
ἔσται· τί δʼ ἄλλο προσφέρειν νομίζεται;
Μενελέως
χαλκήλαθʼ ὅπλα· καὶ γὰρ ἦν φίλος δορί.
