Epeisodion 2
Θεοκλύμενος
τῶνδʼ οὕνεκʼ ἔταμες βοστρύχους ξανθῆς κόμης·
Ἑλένη
φίλος γάρ ἐστιν, ὅς ποτʼ ἐστίν, ἐνθάδʼ ὤν.
1225
Θεοκλύμενος
ὀρθῶς μὲν ἥδε συμφορὰ δακρύεται —
Ἑλένη
ἐν εὐμαρεῖ γοῦν σὴν κασιγνήτην λαθεῖν.
Θεοκλύμενος
οὐ δῆτα. πῶς οὖν; τόνδʼ ἔτʼ οἰκήσεις τάφον;
Ἑλένη
τί κερτομεῖς με, τὸν θανόντα δʼ οὐκ ἐᾷς;
Θεοκλύμενος
πιστὴ γὰρ εἶ σὺ σῷ πόσει φεύγουσά με.
1230
Ἑλένη
ἀλλʼ οὐκέτʼ· ἤδη δʼ ἄρχε τῶν ἐμῶν γάμων.
Θεοκλύμενος
χρόνια μὲν ἦλθεν, ἀλλʼ ὅμως αἰνῶ τάδε.
Ἑλένη
οἶσθʼ οὖν ὃ δρᾶσον; τῶν πάρος λαθώμεθα.
Θεοκλύμενος
ἐπὶ τῷ; χάρις γὰρ ἀντὶ χάριτος ἐλθέτω.
Ἑλένη
σπονδὰς τέμωμεν καὶ διαλλάχθητί μοι.
1235
Θεοκλύμενος
μεθίημι νεῖκος τὸ σόν, ἴτω δʼ ὑπόπτερον.
Ἑλένη
πρός νύν σε γονάτων τῶνδʼ, ἐπείπερ εἶ φίλος —
Θεοκλύμενος
τί χρῆμα θηρῶσʼ ἱκέτις ὠρέχθης ἐμοῦ;
Ἑλένη
τὸν κατθανόντα πόσιν ἐμὸν θάψαι θέλω.
Θεοκλύμενος
τί δʼ; ἔστʼ ἀπόντων τύμβος; ἢ θάψεις σκιάν;
1240
Ἑλένη
Ἕλλησίν ἐστι νόμος, ὃς ἂν πόντῳ θάνῃ —
Θεοκλύμενος
τί δρᾶν; σοφοί τοι Πελοπίδαι τὰ τοιάδε.
Ἑλένη
κενοῖσι θάπτειν ἐν πέπλων ὑφάσμασιν.
