Epeisodion 3
Θόας
ποῦ ʼσθʼ ἡ πυλωρὸς τῶνδε δωμάτων γυνὴ
Ἑλληνίς; ἤδη τῶν ξένων κατήρξατο;
ἀδύτοις ἐν ἁγνοῖς σῶμα λάμπονται πυρί;
1155
Χορός
ἥδʼ ἐστίν, ἥ σοι πάντʼ, ἄναξ, ἐρεῖ σαφῶς.
τί τόδε μεταίρεις ἐξ ἀκινήτων βάθρων,
Ἀγαμέμνονος παῖ, θεᾶς ἄγαλμʼ ἐν ὠλέναις;
Ἰφιγένεια
ἄναξ, ἔχʼ αὐτοῦ πόδα σὸν ἐν παραστάσιν.
Θόας
τί δʼ ἔστιν, Ἰφιγένεια, καινὸν ἐν δόμοις;
1160
Ἰφιγένεια
ἀπέπτυσʼ· Ὁσίᾳ γὰρ δίδωμʼ ἔπος τόδε.
Θόας
τί φροιμιάζῃ νεοχμόν; ἐξαύδα σαφῶς.
Ἰφιγένεια
οὐ καθαρά μοι τὰ θύματʼ ἠγρεύσασθʼ, ἄναξ.
Θόας
τί τοὐκδιδάξαν τοῦτό σʼ; ἢ δόξαν λέγεις;
Ἰφιγένεια
βρέτας τὸ τῆς θεοῦ πάλιν ἕδρας ἀπεστράφη.
1165
Θόας
αὐτόματον, ἤ νιν σεισμὸς ἔστρεψε χθονός;
Ἰφιγένεια
αὐτόματον· ὄψιν δʼ ὀμμάτων ξυνήρμοσεν.
Θόας
ἡ δʼ αἰτία τίς; ἦ τὸ τῶν ξένων μύσος;
Ἰφιγένεια
ἥδʼ, οὐδὲν ἄλλο· δεινὰ γὰρ δεδράκατον.
Θόας
ἀλλʼ ἦ τινʼ ἔκανον βαρβάρων ἀκτῆς ἔπι;
1170
Ἰφιγένεια
οἰκεῖον ἦλθον τὸν φόνον κεκτημένοι.
