Epeisodion 2
Πρέσβυς
λαβεῖν φίλον θησαυρόν, ὃν φαίνει θεός.
565
Ἠλέκτρα
ἰδού· καλῶ θεούς. ἢ τί δὴ λέγεις, γέρον;
Πρέσβυς
βλέψον νυν ἐς τόνδʼ, ὦ τέκνον, τὸν φίλτατον.
Ἠλέκτρα
πάλαι δέδορκα, μὴ σύ γʼ οὐκέτʼ εὖ φρονῇς.
Πρέσβυς
οὐκ εὖ φρονῶ ʼγὼ σὸν κασίγνητον βλέπων;
Ἠλέκτρα
πῶς εἶπας, ὦ γεραίʼ, ἀνέλπιστον λόγον;
570
Πρέσβυς
ὁρᾶν Ὀρέστην τόνδε τὸν Ἀγαμέμνονος.
Ἠλέκτρα
ποῖον χαρακτῆρʼ εἰσιδών, ᾧ πείσομαι;
Πρέσβυς
οὐλὴν παρʼ ὀφρύν, ἥν ποτʼ ἐν πατρὸς δόμοις
νεβρὸν διώκων σοῦ μέθʼ ᾑμάχθη πεσών.
Ἠλέκτρα
πῶς φῄς; ὁρῶ μὲν πτώματος τεκμήριον.
575
Πρέσβυς
ἔπειτα μέλλεις προσπίτνειν τοῖς φιλτάτοις;
Ἠλέκτρα
ἀλλʼ οὐκέτʼ, ὦ γεραιέ· συμβόλοισι γὰρ
τοῖς σοῖς πέπεισμαι θυμόν. — ὦ χρόνῳ φανείς,
Ὀρέστης
κἀξ ἐμοῦ γʼ ἔχῃ χρόνῳ.
Ἠλέκτρα
οὐδέποτε δόξασα.
580
Ὀρέστης
οὐδʼ ἐγὼ γὰρ ἤλπισα.
580
Ὀρέστης
σύμμαχός γέ σοι μόνος.
