Epeisodion 1
Κρέουσα
οὐδέν· μεθῆκα τόξα· τἀπὶ τῷδε δὲ
ἐγώ τε σιγῶ, καὶ σὺ μὴ φρόντιζʼ ἔτι.
Ἴων
τίς δʼ εἶ; πόθεν γῆς ἦλθες; ἐκ ποίας πάτρας
πέφυκας; ὄνομα τί σε καλεῖν ἡμᾶς χρεών;
Κρέουσα
Κρέουσα μέν μοι τοὔνομʼ, ἐκ δʼ Ἐρεχθέως
260
πέφυκα, πατρὶς γῆ δʼ Ἀθηναίων πόλις.
Ἴων
ὦ κλεινὸν οἰκοῦσʼ ἄστυ γενναίων τʼ ἄπο
τραφεῖσα πατέρων, ὥς σε θαυμάζω, γύναι.
Κρέουσα
τοσαῦτα κεὐτυχοῦμεν, ὦ ξένʼ, οὐ πέρα.
Ἴων
πρὸς θεῶν ἀληθῶς, ὡς μεμύθευται βροτοῖς ;
265
Κρέουσα
τί χρῆμʼ ἐρωτᾷς, ὦ ξένʼ, ἐκμαθεῖν θέλων;
Ἴων
ἐκ γῆς πατρός σου πρόγονος ἔβλαστεν πατήρ;
Κρέουσα
Ἐριχθόνιός γε· τὸ δὲ γένος μʼ οὐκ ὠφελεῖ.
Ἴων
ἦ καί σφʼ Ἀθάνα γῆθεν ἐξανείλετο;
Κρέουσα
ἐς παρθένους γε χεῖρας, οὐ τεκοῦσά νιν.
270
Ἴων
δίδωσι δʼ, ὥσπερ ἐν γραφῇ νομίζεται ;
Κρέουσα
Κέκροπός γε σῴζειν παισὶν οὐχ ὁρώμενον.
Ἴων
ἤκουσα λῦσαι παρθένους τεῦχος θεᾶς.
Κρέουσα
τοιγὰρ θανοῦσαι σκόπελον ᾕμαξαν πέτρας.
