Epeisodion 2
Ἄλκηστις
αἰτήσομαι γάρ σ’—ἀξίαν μὲν οὔποτε·
300
ψυχῆς γὰρ οὐδέν ἐστι τιμιώτερον—
δίκαια δʼ, ὡς φήσεις σύ· τούσδε γὰρ φιλεῖς
οὐχ ἧσσον ἢ ʼγὼ παῖδας, εἴπερ εὖ φρονεῖς·
τούτους ἀνάσχου δεσπότας ἐμῶν δόμων,
καὶ μὴ ʼπιγήμῃς τοῖσδε μητρυιὰν τέκνοις,
305
ἥτις κακίων οὖσ’ ἐμοῦ γυνὴ φθόνῳ
τοῖς σοῖσι κἀμοῖς παισὶ χεῖρα προσβαλεῖ.
μὴ δῆτα δράσῃς ταῦτά γʼ, αἰτοῦμαί σ’ ἐγώ.
ἐχθρὰ γὰρ ἡ ʼπιοῦσα μητρυιὰ τέκνοις
τοῖς πρόσθʼ, ἐχίδνης οὐδὲν ἠπιωτέρα.
310
καὶ παῖς μὲν ἄρσην πατέρ’ ἔχει πύργον μέγαν,
ὃν καὶ προσεῖπε καὶ προσερρήθη πάλιν.
σὺ δʼ, ὦ τέκνον μοι, πῶς κορευθήσῃ καλῶς;
ποίας τυχοῦσα συζύγου τῷ σῷ πατρί;
μή σοί τιν’ αἰσχρὰν προσβαλοῦσα κληδόνα
315
ἥβης ἐν ἀκμῇ σοὺς διαφθείρῃ γάμους.
οὐ γάρ σε μήτηρ οὔτε νυμφεύσει ποτὲ
οὔτ’ ἐν τόκοισι σοῖσι θαρσυνεῖ, τέκνον,
παροῦσʼ, ἵν’ οὐδὲν μητρὸς εὐμενέστερον.
