Parodos
Θάνατος
τί σὺ πρὸς μελάθροις; τί σὺ τῇδε πολεῖς,
Φοῖβʼ; ἀδικεῖς αὖ τιμὰς ἐνέρων
30
ἀφοριζόμενος καὶ καταπαύων;
οὐκ ἤρκεσέ σοι μόρον Ἀδμήτου
σφήλαντι τέχνῃ; νῦν δ’ ἐπὶ τῇδ’ αὖ
χέρα τοξήρη φρουρεῖς ὁπλίσας,
35
ἣ τόδ’ ὑπέστη πόσιν ἐκλύσασ’
αὐτὴ προθανεῖν Πελίου παῖς.
Ἀπόλλων
θάρσει· δίκην τοι καὶ λόγους κεδνοὺς ἔχω.
Θάνατος
τί δῆτα τόξων ἔργον, εἰ δίκην ἔχεις;
Ἀπόλλων
σύνηθες αἰεὶ ταῦτα βαστάζειν ἐμοί.
40
Θάνατος
καὶ τοῖσδέ γ’ οἴκοις ἐκδίκως προσωφελεῖν.
Ἀπόλλων
φίλου γὰρ ἀνδρὸς συμφοραῖς βαρύνομαι.
Θάνατος
καὶ νοσφιεῖς με τοῦδε δευτέρου νεκροῦ;
Ἀπόλλων
ἀλλ’ οὐδ’ ἐκεῖνον πρὸς βίαν σ’ ἀφειλόμην.
Θάνατος
πῶς οὖν ὑπὲρ γῆς ἐστι κοὐ κάτω χθονός;
45
Ἀπόλλων
δάμαρτ’ ἀμείψας, ἣν σὺ νῦν ἥκεις μέτα.
Θάνατος
κἀπάξομαί γε νερτέρων ὑπὸ χθόνα.
