25–26
Ἀγοράστης
μηδαμῶς. ἀλλʼ ἀνάλυσόν με πρὸς τοῦ Διὸς καὶ ἐξ ὑπαρχῆς ποίησον ἄνθρωπον.
10
Χρύσιππος
οὐ χαλεπόν· ἀλλʼ ἔμπαλιν ἴσθι ἄνθρωπος. εἰπὲ γάρ μοι, πᾶν σῶμα ζῷον;
Χρύσιππος
τί δέ; λίθος ζῷον;
Χρύσιππος
σὺ δὲ σῶμα εἶ;
15
Χρύσιππος
σῶμα δὲ ὢν ζῷον εἶ;
Χρύσιππος
οὐκ ἄρα λίθος εἶ ζῷόν γε ὤν.
Ἀγοράστης
εὖ γε ἐποίησας, ὡς ἤδη μου τὰ σκέλη καθάπερ τῆς Νιόβης ἀπεψύχετο καὶ πάγια ἦν. ἀλλὰ ὠνήσομαί γε σέ. πόσον ὑπὲρ αὐτοῦ καταβαλῶ;
20
Ἑρμῆς
μόνος δὲ αὐτὸν ἐώνησαι;
Ἀγοράστης
μὰ Δίʼ, ἀλλʼ οὗτοι πάντες οὓς ὁρᾷς.
Ἑρμῆς
πολλοί γε καὶ τοὺς ὤμους καρτεροὶ καὶ τοῦ θερίζοντος ἄξιοι.
25
Ζεύς
μὴ διάτριβε· ἄλλον κάλει τὸν Περιπατητικόν.
Ἑρμῆς
σέ φημι, τὸν καλόν, τὸν πλούσιον. ἄγε δή, ὠνήσασθε τὸν συνετώτατον, τὸν ἅπαντα ὅλως ἐπιστάμενον.
Ἀγοράστης
ποῖος δέ τις ἐστί;
Ἑρμῆς
μέτριος, ἐπιεικής, ἁρμόδιος τῷ βίῳ, τὸ δὲ μέγιστον, διπλοῦς.
