Metin
Pervincis tandem et operta musarum mearum, quae initiorum velabat obscuritas, quamquam non profanus, irrumpis, Paule carissime, quamvis enim te non eius vulgi existimem, quod Horatius arcet ingressu, tamen sua cuique sacra, neque idem Cereri, quod Libero, etiam sub isdem cultoribus, poematia, quae in alumnam meam luseram rudia et incohata ad domesticae solacium cantilenae, cum sine metu laterent et arcana securitate fruerentur, proferre ad lucem caligantia coegisti. verecundiae meae scilicet spolium concupisti, aut, quantum tibi in me iuris esset, ab invito indicari. ne tu Alexandri Macedonis pervicaciam supergressus, qui, fatalis iugi lora cum solvere non posset, abscidit et Pythiae specum, quo die fas non erat patere, penetravit. Utere igitur ut tuis, pari iure, sed fiducia dispari: quippe tua possunt populum non timere; meis etiam intra me erubesco, vale.
UT voluisti, Paule, cunctos Bissulae versus habes,
lusimus quos in Suebae gratiam virgunculae,
otium magis foventes, quam studentes gloriae,
tu molestus flagitator lege molesta carmina,
tibi, quod intristi, exedendum est : sic vetus verbum iubet,
5
compedes, quas ipse fecit, ipsus ut gestet faber.
CARMINIS incompti tenuem lecture libellum,
seria contractis expende poemata rugis:
Bissula in hoc scedio cantabitur, haut Erasinus:
5
ieiunis nil scribo; meum post pocula si quis
sed magis hic sapiet, si dormiet et putet ista
BISSULA, trans gelidum stirpe et lare prosata Rhenum,
conscia nascentis Bissula Danuvii,
capta manu, sed missa manu dominatur in eius
