109–110
Ἀλκιβιάδης
ΑΛ. τί δʼ εἰ μὴ ἔχω; οὐκ ἂν οἴει με ἄλλως εἰδέναι περὶ τῶν δικαίων καὶ ἀδίκων;
Σωκράτης
ΣΩ. ναί, εἴ γε εὕροις.
Ἀλκιβιάδης
ΑΛ. ἀλλʼ οὐκ ἂν εὑρεῖν με ἡγῇ;
Σωκράτης
ΣΩ. καὶ μάλα γε, εἰ ζητήσαις.
25
Ἀλκιβιάδης
ΑΛ. εἶτα ζητῆσαι οὐκ ἂν οἴει με;
Σωκράτης
ΣΩ. ἔγωγε, εἰ οἰηθείης γε μὴ εἰδέναι.
Ἀλκιβιάδης
ΑΛ. εἶτα οὐκ ἦν ὅτʼ εἶχον οὕτω;
Σωκράτης
ΣΩ. καλῶς λέγεις. ἔχεις οὖν εἰπεῖν τοῦτον τὸν χρόνον ὅτε οὐκ ᾤου εἰδέναι τὰ δίκαια καὶ τὰ ἄδικα; φέρε, πέρυσιν ἐζήτεις τε καὶ οὐκ ᾤου εἰδέναι; ἢ ᾤου; καὶ τἀληθῆ ἀποκρίνου, ἵνα μὴ μάτην οἱ διάλογοι γίγνωνται.
Ἀλκιβιάδης
ΑΛ. ἀλλʼ ᾤμην εἰδέναι.
Σωκράτης
ΣΩ. τρίτον δʼ ἔτος καὶ τέταρτον καὶ πέμπτον οὐχ οὕτως;
Σωκράτης
ΣΩ. ἀλλὰ μὴν τό γε πρὸ τοῦ παῖς ἦσθα. ἦ γάρ;
5
Σωκράτης
ΣΩ. τότε μὲν τοίνυν εὖ οἶδα ὅτι ᾤου εἰδέναι.
Ἀλκιβιάδης
ΑΛ. πῶς εὖ οἶσθα;
Σωκράτης
ΣΩ. πολλάκις σοῦ ἐν διδασκάλων ἤκουον παιδὸς ὄντος καὶ ἄλλοθι, καὶ ὁπότε ἀστραγαλίζοις ἢ ἄλλην τινὰ παιδιὰν παίζοις, οὐχ ὡς ἀποροῦντος περὶ τῶν δικαίων καὶ ἀδίκων, ἀλλὰ μάλα μέγα καὶ θαρραλέως λέγοντος περὶ ὅτου τύχοις τῶν παίδων ὡς πονηρός τε καὶ ἄδικος εἴη καὶ ὡς ἀδικοῖ· ἢ οὐκ ἀληθῆ λέγω;
Ἀλκιβιάδης
ΑΛ. ἀλλὰ τί ἔμελλον ποιεῖν, ὦ Σώκρατες, ὁπότε τίς με ἀδικοῖ;
10
Σωκράτης
ΣΩ. σὺ δʼ εἰ τύχοις ἀγνοῶν εἴτʼ ἀδικοῖο εἴτε μὴ τότε, λέγεις, τί σε χρὴ ποιεῖν;
Ἀλκιβιάδης
ΑΛ. μὰ Δίʼ ἀλλʼ οὐκ ἠγνόουν ἔγωγε, ἀλλὰ σαφῶς ἐγίγνωσκον ὅτι ἠδικούμην.
Σωκράτης
ΣΩ. ὤιου ἄρα ἐπίστασθαι καὶ παῖς ὤν, ὡς ἔοικε, τὰ δίκαια καὶ τὰ ἄδικα.
