262–263
Ξένος
ΞΕ. λόγον ἀναγκαῖον, ὅτανπερ ᾖ, τινὸς εἶναι λόγον, μὴ δὲ τινὸς ἀδύνατον.
Ξένος
ΞΕ. οὐκοῦν καὶ ποιόν τινα αὐτὸν εἶναι δεῖ;
25
Θεαίτητος
ΘΕΑΙ. πῶς δʼ οὔ;
Ξένος
ΞΕ. προσέχωμεν δὴ τὸν νοῦν ἡμῖν αὐτοῖς.
Θεαίτητος
ΘΕΑΙ. δεῖ γοῦν.
Ξένος
ΞΕ. λέξω τοίνυν σοι λόγον συνθεὶς πρᾶγμα πράξει διʼ ὀνόματος καὶ ῥήματος· ὅτου δʼ ἂν ὁ λόγος ᾖ, σύ μοι φράζειν.
Θεαίτητος
ΘΕΑΙ. ταῦτʼ ἔσται κατὰ δύναμιν.
Ξένος
ΞΕ. Θεαίτητος κάθηται. μῶν μὴ μακρὸς ὁ λόγος;
Θεαίτητος
ΘΕΑΙ. οὔκ, ἀλλὰ μέτριος.
Ξένος
ΞΕ. σὸν ἔργον δὴ φράζειν περὶ οὗ τʼ ἐστὶ καὶ ὅτου.
Θεαίτητος
ΘΕΑΙ. δῆλον ὅτι περὶ ἐμοῦ τε καὶ ἐμός.
5
Ξένος
ΞΕ. Θεαίτητος, ᾧ νῦν ἐγὼ διαλέγομαι, πέτεται.
Θεαίτητος
ΘΕΑΙ. καὶ τοῦτον οὐδʼ ἂν εἷς ἄλλως εἴποι πλὴν ἐμόν τε καὶ περὶ ἐμοῦ.
Ξένος
ΞΕ. ποιὸν δέ γέ τινά φαμεν ἀναγκαῖον ἕκαστον εἶναι τῶν λόγων.
10
Ξένος
ΞΕ. τούτων δὴ ποῖόν τινα ἑκάτερον φατέον εἶναι;
Θεαίτητος
ΘΕΑΙ. τὸν μὲν ψευδῆ που, τὸν δὲ ἀληθῆ.
