8–9
Alphesiboeus
coniugis ut magicis sanos avertere sacris
experiar sensus nihil hic nisi carmina desunt.
Lycidas
te, Moeri, pedes? an, quo via ducit, in urbem?
Moeris
O Lycida, vivi pervenimus, advena nostri
(quod numquam veriti sumus) ut possessor agelli
diceret: “Haec mea sunt; veteres migrate coloni!”
nunc victi, tristes, quoniam Fors omnia versat,
5
hos illi—quod nec vertat bene—mittimus haedos.
Lycidas
Certe equidem audieram, qua se subducere colles
incipiunt, mollique iugum demittere clivo,
usque ad aquam et veteres (iam fracta cacumina) fagos
omnia carminibus vestrum servasse Menalcan.
10
Moeris
Audieras, et fama fuit; sed carmina tantum
nostra valent, Lycida, tela inter Martia, quantum
Chaonias dicunt aquila veniente columbas.
quod nisi me quacumque novas incidere lites
ante Sinistra cava monuisset ab ilice cornix,
15
nec tuus hic Moeris, nec viveret ipse Menalcas.
Lycidas
Heu, cadit in quemquam tantum scelus? Heu, tua nobis
paene simul tecum solatia rapta, Menalca?
