3
Damoetas
Malo me Galatea petit, lasciva puella,
et fugit ad salices, et se cupit ante videri.
65
Menalcas
At mihi sese offert ultro, meus ignis, Amyntas,
notior ut iam sit canibus non Delia nostris.
Damoetas
Parta meae Veneri sunt munera: namque notavi
ipse locum, aëriae quo congessere palumbes.
Menalcas
Quod potui, puero silvestri ex arbore lecta
70
aurea mala decem misi; cras altera mittam.
Damoetas
O quotiens et quae nobis Galatea locuta est!
partem aliquam, venti, divom referatis ad auris!
Menalcas
Quid prodest, quod me ipse animo non spernis, Amynta.
si, dum tu sectaris apros, ego retia servo?
75
Damoetas
Phyllida mitte mihi: meus est natalis, Iolla;
cum faciam vitula pro frugibus, ipse venito.
Menalcas
Phyllida amo ante alias; nam me discedere flevit,
et longum “formose, vale, vale,” inquit, “Iolla.”
Damoetas
Triste lupus stabulis, maturis frugibus imbres.
80
arboribus venti, nobis Amaryllidis irae.
Menalcas
Dulce satis umor, depulsis arbutus haedis,
lenta salix feto pecori, mihi solus Amyntas.
