Şiir 5
fletibus aut fines audet censere dolendi!
incitat heu! planctus: potius fugientia ripas
flumina detineas rapidis aut ignibus obstes,
quam miseros lugere vetes. tamen ille severus,
quisquis is est, nostrae cognoscat vulnera causae.
65
Non ego mercatus Pharia de puppe loquaces
delicias doctumque sui convicia Nili
infantem, lingua nimium salibusque protervum,
dilexi: meus ille, meus. tellure cadentem
aspexi atque unctum genitali carmine fovi
70
poscentemque novas tremulis ululatibus auras
inserui vitae, quid plus tribuere parentes?
quin alios ortus libertatemque sub ipsis
uberibus tibi. parve, dedi, cum munera nostra
rideres ingratus adhuc properaverit ille,
75
sed merito properabat, amor, ne perderet ullum
libertas tam parva diem. nonne horridus inde
invidia superos iniustaque Tartara pulsem?
nonne gemam te, care puer? quo sospite natos
non cupii, primo genitum quem protinus ortu
80