Şiir 2
infestare libet manes meritoque precatu
pacem auferre rogis; sed te. puer optime, cerno
flectentem visus et talia dicta parantem:
‘parce, precor, cineri: fatum illud et ira nocentum
Parcarum crimenque dei, mortalia quisquis
85
pectora sero videt nec primo in limine sistit
conatus scelerum atque animos infanda parantes.
excidat illa dies aevo nec postera credant
saecula! nos certe taceamus et obruta multa
nocte tegi propriae patiamur crimina gentis.
90
exegit poenas, hominum cui cura suorum,
quo Pietas auctore redit terrasque revisit,
quem timet omne nefas, satis haec lacrimandaque nobis
ultio, quin saevas utinam exorare liceret
Eumenidas timidaeque avertere Cerberon umbrae
95
immemoremque tuis citius dare manibus amnem.’
Macte animo, iuvenis! sed crescunt crimina matris,
nec tantum pietas, sed protinus ardua virtus
affectata tibi. nuper cum forte sodalis
immeritae falso palleret crimine famae
100
